Posts

Sterk Water

Afbeelding
ik stroom langsheen je lijf en zoek me een betekenis in je zompig verbrokkeld brein dat steeds meer vlucht naar machinale zingeving en kortstondige bevrediging zoals je dorst vanbinnen naar elementen die al langer bestaan dan je verzonnen idiotie en bijhorend nihilisme ik vraag je laat het wegdrijven uit dat hoofd en het gedrag vertaald in bits en bytes laat me je gehaan en gehinnik uitdrijven eeuwen zitten binnen in mij één druppel van mij over je wangen betekent meer dan al die quotes in likes    gevangen één druppel dat naar boven stijgt verlost je van meer dan duizend klachten want dag na dag verlies jij deze strijd geef je over aan mijn aardse formule desnoods met whisky, een blokje ijs en wat weeïge klanken in de stroom van het, niet meer tegenhouden het niet meer moeten zijn, geef jezelf terug    aan je ik voorbij   Still uit Ballade van een soldaat (film uit 1959)

Onderweg naar je eigen mythe

Afbeelding
Een stuk dat ik schreef twintig jaar geleden in mijn dagboek. Toen waren er nog geen blogs. Het treft me. Opnieuw sta ik op die weg, de terugkeer naar mijn eigen mythe en de bestemming die ik ervoor volg. Vaak zijn de keuzes die ik maakte wel al in het teken van die weg, dus no regrets : we leggen allen onze eigen weg af, zoals het hoort en op ons eigen tempo. Hedendaagse myhen Het lezen van het boekje ‘ Terugkeer van de koning ’ van Ton van der Kroon, brengt me helderheid, toont me waar ik reeds mee bezig ben en wat ik nog dien te voltooien, het toont ook tekortkomingen in deze wereld, zo blind vaak voor zijn eigen mythen.   Waarom heeft een verhaal als ‘Star Wars’ bijvoorbeeld zoveel meer succes dan vele andere sciencefiction films? Het is niet alleen omwille van de special effects en de snedige dialogen maar ook, bewust of onbewust, omdat in het verhaal (de drie episodes van en met ‘Luke Skywalker’) de mythologische reis van jongen tot man wordt beschreven, omdat hi

Crash and burn

Afbeelding
Het sluimerde al jaren. En als ik goed lees in mijn kleine beschouwingen, had ik het moeten zien aankomen. Als ik echt durfde stilstaan en luisteren. Maar toch doe je door. Zeker met corona, je wil niemand in de steek laten, je werk nu zeker blijven doen, zelf sterk blijven en doorgaan. Alles opnieuw uitvinden. Opnieuw uitvinden. Behalve jezelf. Er zijn erger dingen. Er zijn mensen die het veel zwaarder hebben. Ik wil niet klagen. Ik wil Calimero niet toelaten. hoogspanning die trilt en blijft trillen   Ik geraakte steeds meer overspannen. Spanningen op het werk, thuis, in mijn hoofd, overal waar ik ook maar één minuut trachtte te verpozen. Telkens weer prikkels, maar niet diegene die me oplaadden. Het merendeel bleef en blijft me irriteren, kwaad of verdrietig maken. En als de boosheid woede wordt (innerlijk) en het verdriet uiteindelijk zo diep zit dat je niet meer weet waar het vandaan komt, bijvoorbeeld bij het lezen van een berichtje, bij een gewoon gesprek of het zien van een scè

Schrappen helpt

Afbeelding
Ik mag een week alleen weg. Zij laat het toe en ik laat het mezelf toe. Niet dat dit op zich een discussie is. Het zal ons goed doen. Zij kan op haar “effen” komen en bekomen van de drukke aanwezigheid die ik soms ben en ik kan proberen om tot rust te komen. Dit vanuit een voor mij ideale dagelijkse routine als dichter en filmliefhebber op logement. Nochtans mis ik haar al meteen en overvalt me kort een gevoel van wanhoop wanneer ik hier in stilte en uitgepakt achter mijn typmachine zit. Niet alleen omdat ik nu op mijn eigen eilandje vertoef, maar ook omdat ik schrijven wil en toch afgeleid blijf met andere nog niet opgeloste to do’s. Waardoor het schrijven, dat niet meteen te maken heeft met onderwijs, vertraging oploopt en het verblijf me nog steeds niet dat time-out gevoel geeft.   Mails, telefoons en vragen blijven binnenkomen. Ik had die laptop beter thuisgelaten of niet opgezet. Gewoon een ouderwetse typemachine is al genoeg of iets minder zwaar; een bl

Interview met Tippa

Afbeelding
Interview door de typemachine die in de caravan geduldig wacht     Die ochtend in de caravan van de man die dacht dat hij dichter was wilde zij vanuit haar gele jas en tippa opsmuk de rollen omdraaien. Ze vroeg zich af waarom hij hier zo vaak verbleef en na al die jaren terug op haar vel schreef. “Waarom ben je hier?” vroeg ze eerst heel open en zonder meer. “Ik ben hier omdat ik anders mijn eigen gedachten niet meer kan volgen,” zei de man. “En waarom sla je zo hard?” vroeg Tippa, die het niet fijn vond dat de zwarte aanslagletters zo hard tekeergingen telkens hij besloot nog eens haar toetsen aan te raken. “Opdat ik ze niet zou vergeten eenmaal ze zijn opgeschreven.” “Wat scheelt er dan met jou dat je niet wil vergeten?” “Weet ik nog niet precies. Het is een gevoel van onrust. Ik wil wel leren mijn beste Tippa. Ik wil evolueren, maar besef dat als ik niet op tijd stil sta ik veel verloren laat gaan, want mijn energie drijft me steeds verder, vaak te ver, weg van mezelf en

Elektriciteit en dode katten

Afbeelding
  Kleine werken. Thuis zijn de elektriciteitswerken begonnen. Oude stoffen bedradingen die nu eindelijk vervangen worden en extra veel stopcontacten die alle kattenkoppen en verlengdraden overbodig maken. Ze zouden voor een betere elektrische verbinding en een veiliger gevoel moeten zorgen. Een beetje meer licht in de duisternis brengen mag wel. Het zijn de kleine ergernissen, tussen de soms grote -hier kan je nu eens niets aan doen- erge dingen, die het echt donker kunnen maken. En daar helpt een extra lichtbron niet altijd bij. Zo is Winnie de poes al enkele weken heen en weegt dit zwaarder door dan ik dacht. Ik vraag me af waarom? De dood zien we toch elke dag in cijfers en grafieken op het nieuws, al dan niet ondersteund door beelden die je niet wil zien. En het is maar een kat? Natuurlijk wel een kat die je al twee decennia bij je hebt. Dat kan een waarom zijn. Of is het omdat er meer achter schuilt en de dagelijkse dosis dood je (on)bewust aan het denken

Gedichtendag 2021

Afbeelding
  Poëtisch conflict.                 Blijf van mijn poëzie weg die vage symbolist geen pragmatica, in mimetisch trochee   geef mij expressie, in autonome vorm, in daadkracht schep ik het beeld vrij en wild    de fastfood formalist met tekens en met krullen in jambe en anapest   passeren zonder meer in ritmes die kloppen, als paarden, uit galop.