Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

CVO Manifesto

Misschien heb ik wel het meeste geleerd dankzij het volwassenenonderwijs.
Ik heb er leren werken met digitale media, leren koken en leerde er fietsen herstellen toen ik een nieuwe gezonde hobby zocht. Maar ook mijn carrière kreeg een andere wending toen men in de buurt ook een lerarenopleiding aanbood. Daarmee startte een nieuw hoofdstuk in mijn leven, dat van onderwijzer of beter dat van mentor en coach voor zij die op weg zijn naar meer inzicht, mezelf incluis. Net zoals een regisseur begeleid je je groep in een verhaal dat je samen opbouwt. Het bijzondere belang van een centrum voor volwassenenonderwijs (CVO) kan ik vanuit persoonlijke ervaring niet genoeg onderstrepen. Vandaar ook dit manifest voor een gedragen CVO.


 Leraar fietsenmaker aan het werk
Zware weg De CVO’s hebben het de laatste tijd al hard te verduren gehad. De fusies, HBO5 (hogere beroepsopleidingen) en de SLO of de lerarenopleiding werden eruit gehaald. Dit uiteraard ten voordele van de cursist en de hogescholen (die he…
Recente posts

Sportief op de Langedijk

Knooppunten

Met een stevig elastiek rond mijn fietsstuur kan ik het gsm-probleem oplossen. Je kan nu beboet worden door te fietsen en je “mobieltje” vast te houden hier in Nederland, als ze je betrappen betaal je 95 euro. Nu goed, het is ook heel ongemakkelijk als je aan het fietsen bent en je moet dat ding tegelijk in de hoogte houden, je evenwicht bewaren, het bedienen en op de weg letten. Het is als lezen op de fiets of Pokémons vangen terwijl je wandelt, je aandacht (het mijne alvast) kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn, tenzij in volkomen veilige omgeving. 

Voor een langere fietsroute is het gemakkelijk als het aan je stuur klemt en je af en toe kan checken (of horen) of je nog op de goede route zit. Nu heb ik het ideale systeem gevonden voor dat korte stuur van me. Een soort elastiek met gaten in die je rond je stuur wikkelt en waarin je je telefoon stevig kan klemmen. Zo vertrek ik met de app “Fietsknoop” en een route rondom Alkmaar in de hoop de mentale moeheid eruit te fie…

Schrijven te Langedijk

Knop omdraaien
Om echt mijn vakantie te kunnen inzetten en niet de drang te voelen dat er thuis nog van alles moet gebeuren legde ik die eerste dagen mijn terrastegels, zette daarna de tuinafboordingen, ruimde ik de garage op, ordende mijn bureau en sloot af met een barbecue. Maar vakantie nemen was het nog niet echt en een reis hebben we deze zomer niet gepland, mijn lieftallige wederhelft vindt het meeste rust thuis, gewoon in de zetel met een goed boek. Ik niet. De knop omdraaien is dan ook extra moeilijk voor me. Afzonderen helpt, afzonderen en focussen op verhalen bijvoorbeeld, even ontladen van een ritme waar ik moeilijk uit kan ontsnappen.
Met permissie van het (nu opgeluchte) thuisfront vertrok ik naar het Nederlandse Noord-Scharwoude waar een filmvriend van me een filminstituut heeft met een bijhorend guest house. Een mooi en net appartement met zicht op een van de vele waterwegen uit de omgeving. 

Ik kan er terecht om me even te bezinnen, daar heb ik gelukkig ook een kamertje…

Polaroids

De tijd snelt
Het heeft enkele jaren geduurd en nu is het zover. Mijn tweede dichtbundel is klaar. Mijn eerste grote liefde, misschien daarom dat het zo moeilijk is om ze los te laten, die kleine scènes, verzen van alledaagse waanzin, obsessies van al dan niet ingeloste vragen.

"De momenten waarin je het onmogelijke tracht te vatten, waarin je tracht uit te spreken als dichter wat je maar niet kan als mens tijdens je dagdagelijkse waanbeelden."
Want deze dichter heeft een stoornis, zijn communicatie is ontzettend goed, op bepaalde vlakken, maar gevoelsmatig loopt hij soms vast, als een oude pc die net opstart. Hij heeft tijd nodig om zich uit te drukken in emoties via woorden, rechtstreeks en zonder omwegen. Het ligt hem moeilijk om te vertellen, om tot die uitgepuurde essentie te komen. Daarom duurt het zo lang.
Liefde of Chemie?
Poëzie moet ook gepolijst worden of rijpen tot het zich mag tonen, om dan als een verhaal naar buiten te komen. Net zoals deze bundel. De polar…

Klimaatspijbelaars

Het raakt me. De jongeren die elke donderdag de kou trotseren om te protesteren. Om te tonen dat ze om deze planeet geven. Want dit gaat ons allemaal aan. Dit is niet nieuw, dit duurt al veel te lang, het genegeer, het afdoen als iets voor geitenwollensokken en een bende ongeregeld, tenzij men het kan misbruiken om extra belastingen te heffen en de mond te snoeren van de groenen. Lokaal doet het geen pijn, mondiaal is men stil, te stil. Maar goed, dat geldt voor veel wat geen amusementswaarde heeft.


Dit is echt. Hoog tijd dat er concrete oplossingen komen op internationaal niveau om de opwarming en de vervuiling tegen te gaan. Het kan lukken als we allemaal samenwerken en de centen en inspanningen netjes verdelen. Dat laatste zal nog het moeilijkste zijn, net zoals de inspanningen die moeten gebeuren om vluchtelingen correct op te vangen. En als we niet oppassen zijn het overgrote deel aan nieuwkomers: klimaatvluchtelingen. Dit is geen doemdenken, dit is nu al aan het gebeuren.



Ik verk…

Winter in Watou

Op afzondering
Die dagen was ik alleen weg. De confrontatie kon niet krachtiger. Op afzondering, als een pater in zijn kamertje op zijn abdij met de diepste gedachten dichtbij. Hoe? Ik deed een aanvraag via het Vlaams Fonds voor de Letteren voor een schrijfverblijf in het “Huis van de Dichter” te Watou. Deze werd goedgekeurd door een commissie en enkele data werden voorgesteld. In bepaalde periodes staat het namelijk ook open voor vakantiegangers. Gratis logerende dichters zullen op zich niet zoveel opleveren veronderstel ik.

Ik was er om eens goed te wroeten in mijn poëzie en verhalen zonder dat ik er anderen mee moest lastigvallen, laat staan mijn eigen portemonnee zwaar moest aanspreken. Schrijven is sowieso al een soort van veredeld vrijwilligerswerk, iets waar je met passie aan werkt, waar je helemaal voor gaat, wat bloed, zweet en tranen kost, ja tot zelfs relationele crisissen toe. Het moet nu eenmaal, het zit in je DNA, in je ziel gestampt, het is leven of overleven. Louter ec…

Gratis tijd

Wat als je zomaar een basisinkomen kreeg?Geen tijdelijke werkloosheidsvergoeding, neen, gewoon een degelijk bedrag om te leven, bijvoorbeeld 1000 euro in de maand. Wat zou je dan doen, stoppen met werken? Ander werk? Eindelijk die droom van je waarmaken? Bijverdienen om net dat meer te hebben en eens vaker op verlof te kunnen gaan? Blijven werken zoals enkele ouderen nu al doen na hun pensioen?
Het zal niet stoppen denk ik. Een mens wil zich nuttig kunnen maken en je krijgt door die extra cash of duw in de rug net wat meer kansen om dat te doen wat je wil. Zou dan niet heel ons systeem crashen? Als maatschappij of zelfs als mens? Er zijn al experimenten gedaan op klein dorpsniveau (cf. Namibië) waarbij het een meerwaarde bleek te zijn, maar iedere context is natuurlijk anders.

Ik denk dat als je echt iets wil je er sowieso moet voor gaan, los van een basisinkomen, je moet het nu waarmaken en je erin vastbijten, er nu al naar streven, als je weet wat je wil. Die financiële zekerheid hel…