Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Polaroids

De tijd snelt
Het heeft enkele jaren geduurd en nu is het zover. Mijn tweede dichtbundel is klaar. Mijn eerste grote liefde, misschien daarom dat het zo moeilijk is om ze los te laten, die kleine scènes, verzen van alledaagse waanzin, obsessies van al dan niet ingeloste vragen.

"De momenten waarin je het onmogelijke tracht te vatten, waarin je tracht uit te spreken als dichter wat je maar niet kan als mens tijdens je dagdagelijkse waanbeelden."
Want deze dichter heeft een stoornis, zijn communicatie is ontzettend goed, op bepaalde vlakken, maar gevoelsmatig loopt hij soms vast, als een oude pc die net opstart. Hij heeft tijd nodig om zich uit te drukken in emoties via woorden, rechtstreeks en zonder omwegen. Het ligt hem moeilijk om te vertellen, om tot die uitgepuurde essentie te komen. Daarom duurt het zo lang.
Liefde of Chemie?
Poëzie moet ook gepolijst worden of rijpen tot het zich mag tonen, om dan als een verhaal naar buiten te komen. Net zoals deze bundel. De polar…
Recente posts

Klimaatspijbelaars

Het raakt me. De jongeren die elke donderdag de kou trotseren om te protesteren. Om te tonen dat ze om deze planeet geven. Want dit gaat ons allemaal aan. Dit is niet nieuw, dit duurt al veel te lang, het genegeer, het afdoen als iets voor geitenwollensokken en een bende ongeregeld, tenzij men het kan misbruiken om extra belastingen te heffen en de mond te snoeren van de groenen. Lokaal doet het geen pijn, mondiaal is men stil, te stil. Maar goed, dat geldt voor veel wat geen amusementswaarde heeft.


Dit is echt. Hoog tijd dat er concrete oplossingen komen op internationaal niveau om de opwarming en de vervuiling tegen te gaan. Het kan lukken als we allemaal samenwerken en de centen en inspanningen netjes verdelen. Dat laatste zal nog het moeilijkste zijn, net zoals de inspanningen die moeten gebeuren om vluchtelingen correct op te vangen. En als we niet oppassen zijn het overgrote deel aan nieuwkomers: klimaatvluchtelingen. Dit is geen doemdenken, dit is nu al aan het gebeuren.



Ik verk…

Winter in Watou

Op afzondering
Die dagen was ik alleen weg. De confrontatie kon niet krachtiger. Op afzondering, als een pater in zijn kamertje op zijn abdij met de diepste gedachten dichtbij. Hoe? Ik deed een aanvraag via het Vlaams Fonds voor de Letteren voor een schrijfverblijf in het “Huis van de Dichter” te Watou. Deze werd goedgekeurd door een commissie en enkele data werden voorgesteld. In bepaalde periodes staat het namelijk ook open voor vakantiegangers. Gratis logerende dichters zullen op zich niet zoveel opleveren veronderstel ik.

Ik was er om eens goed te wroeten in mijn poëzie en verhalen zonder dat ik er anderen mee moest lastigvallen, laat staan mijn eigen portemonnee zwaar moest aanspreken. Schrijven is sowieso al een soort van veredeld vrijwilligerswerk, iets waar je met passie aan werkt, waar je helemaal voor gaat, wat bloed, zweet en tranen kost, ja tot zelfs relationele crisissen toe. Het moet nu eenmaal, het zit in je DNA, in je ziel gestampt, het is leven of overleven. Louter ec…

Gratis tijd

Wat als je zomaar een basisinkomen kreeg?Geen tijdelijke werkloosheidsvergoeding, neen, gewoon een degelijk bedrag om te leven, bijvoorbeeld 1000 euro in de maand. Wat zou je dan doen, stoppen met werken? Ander werk? Eindelijk die droom van je waarmaken? Bijverdienen om net dat meer te hebben en eens vaker op verlof te kunnen gaan? Blijven werken zoals enkele ouderen nu al doen na hun pensioen?
Het zal niet stoppen denk ik. Een mens wil zich nuttig kunnen maken en je krijgt door die extra cash of duw in de rug net wat meer kansen om dat te doen wat je wil. Zou dan niet heel ons systeem crashen? Als maatschappij of zelfs als mens? Er zijn al experimenten gedaan op klein dorpsniveau (cf. Namibië) waarbij het een meerwaarde bleek te zijn, maar iedere context is natuurlijk anders.

Ik denk als je echt iets wil dat je er sowieso moet voor gaan, los van een basisinkomen, je moet het nu waarmaken en je erin vastbijten, er nu al naar streven, als je weet wat je wil. Die financiële zekerheid hel…

Winterhanden

Alles jeukt, ook mijn handen. Ze jeuken. Je wil het, anders, maar weet niet wat. Je voelt je uitgedaagd en denkt er het jouwe van. Je wil wel, maar weet niet hoe. Ben je er na zoveel jaren klaar voor of klaar mee? Alles wijst er op dat het kouder wordt en dat de transformatie zich inzet, eerst kruipend door een dal, steeds dieper, dan naar iets nieuw. Mijn handen jeuken maar weten de weg nog niet naar de juiste woorden, de juiste komma na de letters. Ze vatten samen. Ze wroeten door de ochtend, zoeken overdag houvast en liggen ’s avonds bovenaan de lakens gevouwen te wachten op de slaap. Op een dag of nacht of iets daartussenin. In een krabbel op het nachtkastje, in een zone waar realiteit en droom elkaar kruisen zal het helder worden en grijpen mijn handen naar wat nu nog onwezenlijk is. Hard, vallen ze aan, met een stevige linkse hoek, daarna een rechtse en een schuine haakse beweging om enige terugslag te kunnen afweren. Ze vallen aan en grijpen het ongrijpbare, bijna. Nu is het w…

Zomeren met de trein

Weg van alle egogruwel uit de wereld en achternagezeten door de klevende hitte zochten we een klein beetje rust onderweg naar het oosten van Europa. Dit op ecologische manier. Neen, niet met de fiets, dat is voor als de kinderen wat ouder zijn en meer kilometers aankunnen. Wel met de trein, via een Interrail Pas. Vooral ook voor onze zoon die al van kleins af zot is van treinen en alles wat er mee te maken heeft.

Goesting We reisden van Luik naar Berlijn, van Berlijn naar Praag en van Praag naar Wenen. Het doel was ook nog Boedapest, maar door de aanhoudende hitte deze zomer was goesting en budget (steeds weer ergens verkoeling zoeken kost centjes) sneller op dan gedacht. Een vakantie dient ten slotte om te ontdekken én de batterijen op te laden, niet om je nog meer te gaan uitputten.

We hebben er wel veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat je best reserveert wanneer je een HST wil nemen, dat je niet vlak voor het weekend naar Praag vertrekt want het dan vol zit met feestende Duitsers en …

Voetbal of "You'll never walk alone"

Herinneringen. Voetbal is niet mijn ding. Toch hoort het ook voor mij tot een stukje geschiedenis dat niet uit te wissen is. Het is vooral een herinnering aan de grootsheid van toen ik klein was. Er was Mexico ’86 met de Rode Duivels én er was KV Mechelen in zijn glorieperiode, met een handtekening op een foto van Eli Ohana (één van de beste Israëlische voetballers aller tijden) en van Piet den Boer. Hoe ik nog met “Peter”, mijn grootvader, naar KV Mechelen ging en er opging in de ambiance, ook al begreep ik maar de helft van wat er gebeurde. Het was een feest. Dat herinner ik me nog als kind van de voetbal, mooie herinneringen

Kleine goede dingen uit de jeugd blijven gelukkig hangen.
Iedereen voetballer.Een beetje heb ik dat feestgevoel herbeleefd met deze nieuwe generatie aan Rode Duivels op het afgelopen WK. Heerlijk om ze mooi en soms stuntelend tot stuntend voetbal te zien spelen en mee te kunnen leven. Samen met vrienden of familie, iedere match was anders en werd vergezeld door t…