Overstromen!
Bijna einde schooljaar, en dat is altijd even pittig. Zeker als je nog zoveel leerstof erdoor moet drammen om de einddoelen te bereiken. En als er dan vanuit de overheid nog extra's bijkomen, omdat binnen richtgraad 1 Nederlands voor anderstaligen de leerlingen ook een online examen moeten afleggen, is het een heuse sprint.
Ondertussen zijn er mensen uit mijn nabije omgeving thuis met een burn-out, iets waar ik persoonlijk al mee te maken had. Ik besef zelf maar al te goed, dat ik ook moet blijven werken aan dat stuk rond afbakenen en toelaten. Wat baken je af in deze op ram(p)koers afstevenende wereld en waar stel je je voor open, zowel professioneel, als privé? In hoeverre sta je gevoelens toe en uit je emoties, zonder zelf over te stromen, of mag het, mag je nog overstromen?
Ik besef dat ik dingen vaak eerst een plaats probeer te geven, voor ik het naar buiten toe uit, waar niets mis mee is. Maar ik overrationaliseer soms de dingen, als een zelfverdedigingsmechanisme, om niet gepakt te worden op mijn meest kwetsbare stukken.
En zo leef ik vanuit een soort cocon en durf het vaak alleen nog maar schrijvend te uiten, via lyrische omwegen, een fictief verhaal of tussen de marges door online. Maar echt durven voelen en je blootgeven, dat is toch nog iets anders.
En dat is zo menselijk. Waar zijn we — waar ben ik — in godsnaam bang voor? Je mág je gevoelens uiten. Dat is deel van het leven. Die intensiteit hoort erbij, ook al kun je erdoor gekwetst worden. Maar niet zo door je naasten, zij zullen je emoties begrijpen, omarmen zelfs. En als ze ervan schrikken of er misbruik van maken, dan weet je dat ze zelf nog een weg moeten afleggen, een weg die jij nu eenmaal gekozen hebt, stap voor stap zodat heling kan plaatsvinden.
Na al deze mooie overpeinzingen, sluit ik af en hoop dat er genoeg gevoel inzit; ja, ik maak zelf die fouten, ja, ik ben maar een mens en kruip soms weg in een donker hol om te kunnen schrijven, maar het zal me niet (meer) belemmeren om er ook mee naar buiten te komen, en te ademen, te roepen, te schreeuwen als het moet.
Durf leven en durf stampen, durf jezelf zijn met alles erop en eraan en ga de confrontatie aan wanneer het voor jou goed voelt, dat is al heel moedig in deze wereld. En zo sluit ik voor jou lezer en voor mezelf af; durf, voel en prijs jezelf!
Reacties
Een reactie posten