Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijven is afbakenen


Het voelt vreemd aan, telkens op verplaatsing gaan schrijven. Het werkt voor me. Je moet je teksten in alle rust kunnen schrijven, lezen en corrigeren zonder teveel afleiding. Je eigen werkomgeving creëren waarin je je kan afsluiten van al de rest. Dit op voorwaarde dat je op voorhand alle noodzakelijke dingen thuis hebt afgewerkt, zodat er enkel nog schrijftijd overblijft.


Als ik ooit eens een grote prijs zou winnen of een heuse bestseller zou schrijven zou ik dat geld meteen investeren in een potje voor een eigen schrijfhut. Dit in de tuin –los van het huis- of een schrijfverblijf weg van de drukte. Niet te ver weg. 


Een uitvlucht? Tja, schrijven is ook afbakenen, van dat leventje, van dat werk wat je anders thuis doet of wat van je verwacht wordt. Even belangrijk. En even schrijf- en levensnoodzakelijk is dat dagelijkse werk te kunnen stopzetten.
Hoe? Dit bepaal je en organiseer je uiteindelijk zelf, in samenspraak met je partner als je die hebt – want dat is pas echt de kunst. Waarom? Om die duizenden woorden die door je aderen razen te kunnen plaatsen, los van alles.


Hier trouwens een link naar de werkplek van enkele beroemde schrijvers: schrijfhut

Die avonds werd ik uitgenodigd door de gastheer van het verblijf waar ik momenteel schrijf om in het GD instituut te komen kijken naar een originele 35mm film van de James Bond klassieker Goldfinger. Daar zei ik natuurlijk geen neen tegen. Op tijd even de hersenen legen is ook belangrijk gedurende het schrijfproces.


Blijven schrijven idiosyncrasietips:
 
  •          Creëer of organiseer voor jezelf een rustige werkruimte en baken deze goed af.
  •       Doe dit op regelmatige tijdstippen, jouw schrijfmoment. 
  •          Koppel jezelf af van WiFi of geef de boodschap online dat je schrijft en even offline zult blijven. 
  •      Doe het opzoekwerk na het schrijven. Dit kan door een opmerking te plaatsen bij je passage of het op een apart blaadje te noteren zodat je het na het echte schrijfwerk kan opzoeken.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media