Doorgaan naar hoofdcontent

De volgorde kiezen van je bundel


Alle andere verhalen passeren de revue.
Straks wordt het moeilijk om te kiezen, welk kortverhaal eerst en welk als laatste? Ik denk dat ik het toch gewoon intuïtief ga doen. Alle verhalen draaien rond dezelfde thema’s en de volgorde lijkt me zal niet zo’n grote rol spelen.
Het is guur weer vandaag te Noord-Sharwoude. Weer om binnen te blijven schrijven. Behalve op de middag, even weg te vluchten in het nabije zwembad met de aanlokkelijke naam “Duikerdel”. Daarna werk ik door tot laat in de nacht, waarna ik nog online naar een docu keek over Kate Bush en zo haar muziek echt leer waarderen. Wat een vrouw, wat een artieste.
’s Ochtends word ik al vroeg wakker. Ideeën razen door mijn hoofd. Neen, het moet niet “zomaar” een volgorde worden. Net zoals bij de selectie van poëzie moeten ze ergens bij elkaar horen en het verhaal vervolledigen. Dat mee uitdragen wat jouw thema uitdraagt en het geheel versterkt. Net zoals in een film. Alle elementen moeten samen kunnen werken zodat het verhaal dat jij als maker en verteller kwijt wil nog sterker wordt. Ik merk dat ook in mijn bundel niet alleen een overeenkomstig thema in de verhalen zit, maar ook echt een lijn die zich doortrekt over de rest. Een lijn die duidelijker wordt naarmate je de volgorde nauwgezet kiest. Zo zijn er twee grote cycli in de verhalen en al snel begin ik een nieuwe betere volgorde neer te pennen en details op te schrijven om op die manier doorheen de verhalen de link duidelijker te maken. Ook groeit het idee om met een proloog en epiloog te werken die de verhalen uiteindelijk nog meer zullen linken.

Ja, dit is het, dank u muze, dank u ochtend en dank u Kate.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media