Doorgaan naar hoofdcontent

Afwerken, SUC


Verder oppoetsen van het totale verhaal van SUC. En dat neemt vaak meer tijd en werk in beslag dan enkel maar het schrijven ervan. Je komt ook steeds nieuwe dingen tegen, iets dat je er uithaalt, iets dat je bijschrijft en iets dat je niet meer wist dat je’t ooit geschreven had. 
In de namiddag kreeg ik bezoek van de zus van de gastheer. Zij had een heel straf verhaal over een grenzeloze liefde. Een real life story dat een verhaal apart waardig is.

’s Middags zocht ik eten in de naburige Aldi. Ook al hang ik hier de schrijver uit, het is echt elke cent omdraaien. Geen fijn gevoel. En ja, je hebt wat noodzakelijke verbouwingen gedaan, maar overschot is er niet echt. Dat is blijven plakken aan de handen van de banken en de mensen die nu eenmaal handiger zijn dan jij zelf bent, wat bouwen betreft dan toch.
Nog even naar huis gebeld. Geen Skype, want dat vind ik moeilijk. En toch werd ik op een heel andere manier geconfronteerd. Weer een verhaal van m’n dochter, die meer en meer gefrustreerd geraakt op school. Na het afketsen van haar idee om een leuke quiz op te starten in de school voor de Rode Neuzen, werd ze meermaals de mond gesnoerd als ze met alternatieve ideeën of verhalen afkwam. Ze heeft veel ideeën, maar als er niet naar geluisterd wordt zou ze het wel eens kunnen opgeven. 
Ook heeft ze het moeilijk met taal en vertoont ze typische dyslectische kenmerken. Toch wroet ze stevig door, want ze houdt van de taal en lezen. Maar als ze meer tijd nodig heeft om haar oefeningen te maken, krijgt ze minder tijd voor het hoekenwerk; de leuke creatieve dingen. Net daar waar ze goed in is. We trachten haar zo goed mogelijk te begeleiden en voeren de druk op school wat op, zodat ze er zeker aandacht voor hebben. Ze ging graag naar school, maar dat is dit jaar een stuk minder en dat zou niet mogen.
 
’s Nachts werkte ik door tot het verhaal van SUC helemaal klaar was. Oef. SUC finnished.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media