Doorgaan naar hoofdcontent

Echtheid in je verhaal

Vandaag gingen we doorheen alle nota’s van Dalca II en corrigeerden waar nodig. Het helpt om af en toe in je feedback gewoon een vraag te krijgen. Het scherpt je pen, je ideeën en je gaat weer aan de slag. Je mag het jezelf en je personages soms niet te makkelijk maken. Het is goed om in plaats van gewoon de situatie te beschrijven, je personages ook te laten handelen.  Laat hen zelf de dingen doen en ontdekken. Net zoals in een filmscript.

En dat was ook waar we het ’s avonds over hadden. Film, samen met de producente van Jasper in een Libanees restaurantje in de buurt. Lang uitgebreid tafelen en proeven van de Arabische delicatessen en ondertussen heel open praten.

Het scenario is af, maar mag nog getest worden op echtheid door middel van ervaringen van anderen.
“De echtheid, de authenticiteit van het verhaal is de slagroom, de acteurs plaatsen er dan wel de kers op,”
zei ze. "Dat doe je door met mensen te praten, mensen die in zulke situaties zaten, mensen die ergens voeling hebben met de thema’s waarmee je werkt."

Je hebt je eigen menig en de ervaring van je coscenarist (als je samen schrijft), maar het kan nooit geen kwaad om alles te testen, om ervaringen te delen en te zien welke verrijking ze bijbrengen.
Een scenarist is geen eenzaat die op een kamertje wat op zijn toetsenbord slaat, hij gaat naar buiten en praat met mensen, hij test de scènes die hij bedenkt af aan de realiteit. Een romanschrijver doet dit ergens ook, maar op een andere manier, veel meer vanuit zijn eigen realiteit en ervaringen waarin de romanschrijver ergens vrijer is dan de scenarist; die tot op het bod de scène uitwerkt, zodat het beeld kan worden en daarna weer een andere richting krijgt in de handen van de regisseur
Kan je nog volgen? Ik niet, ik weet alleen – uit ervaring – dat er een verschil is en in beide gevallen echtheid in de details zit en natuurlijk het eerlijk zijn in je gevoel. Toch alvast bij het schrijven.

Na deze contacten, waarmee we morgen al beginnen, ronden we af. De ontwikkeling moet klaar zijn eind dit jaar. Wat dan? Dan hangt alles af van de mensen met het geld en de plannen dat ze met het script hebben, dan moet je het echt uit handen kunnen geven.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media