Doorgaan naar hoofdcontent

Götenburg development Workshop



Workshopweek Sources2

Ik was zenuwachtig vlak voor vertrek. Eindelijk was het zover, in’t buitenland en volledig afgezonderd met een bende zielsgenoten echt denken en werken rond scenarioschrijven. Diep gaan dus. Nu vlak voor het vertrek zou ik me focussen, op het schrijven en het ten volle beleven van deze 10 daagse.

Dag 1 - donderdag
Tegen de middag kwam ik aan in de luchthaven te Zaventem, mijn eerste thuishaven. De stad waar ik als kind nog woonde en ik ’s morgens de vliegtuigen over zag vliegen terwijl ik door mijn moeder op haar bromfiets naar de kleuterklas werd gebracht. Zaventem, een verhaal van reizen, vluchten en thuiskomen. Een verhaal dat misschien nog verteld moest worden, maar er nu niet toe deed, nu was ik er om samen met vriend Johan aan Jasper te werken, het filmscript dat een extra impuls kon gebruiken.

Na een vlucht van ongeveer anderhalf uur landden we in Gotenburg en werden we opgewacht door
de chauffeur van het hotel. Het was avond toen we aankwamen. Een prima sober ogend afgelegen conferentie hotel, dat door de vele smalle gangen een beetje aan “The Shining” deed denken. Een eigen kamer. Goed om tot rust te komen. Vlakbij een meer. Mooi.
Een welkomstdiner als start. De wijn pokkeduur, één glas rode wijn, 10 euro, dronken zou ik er niet worden. Eerste kennismaking met de participanten. Goede indruk. Te moe om meer te schrijven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media