Doorgaan naar hoofdcontent

Feedback geven



Dag 2 – vrijdag

Onze schrijfcoach, Eric Collins, focust vooral op drie dingen:

Wat wil je vertellen?
Hoe wil je het vertellen? (klopt dit structureel?)
Wat zijn de drijfveren van de personages: zijn we geïnteresseerd in hen en geloven we het?

Hierbij neemt hij steeds schematisch afstand door de structuur en de drijfveren op bord te plaatsen in een soort MindMap. Afhankelijk van waar de focus volgens hem eerst naartoe moet gaan omdat net dit of dat nog niet genoeg is uitgewerkt.

Voor ons, Johan en ik, geldt dit:
Wat voor soort film willen we?
Jeugdfilm/comming of age/
Thema: Vlinders
Wat willen we vertellen?
 “It's about not letting yourself being pinned down like in a collection of frozen butterflies”

Dit zien we ook terugkomen in de nevenpersonages, die op de één of andere manier vastgepind zijn.

Onze groep
We hebben een leuke groep. Een Nederlandse scenariste, een Iraanse filmmaker, een Italiaanse documentairemaker en een vrolijk en levendig vrouwelijk duo met veel fantasie. Mensen met allemaal mooie ideeën, die eveneens nog een lange weg af te leggen hebben. En daarvoor zijn we hier natuurlijk.

Feedback door de deelnemers op ons verhaal was alvast:
Wat is het hoofdprobleem van Jasper?
Drugs is niet relevant in deze film.
Peggy moet meer uitgewerkt worden.
Wat met de lerares?
Het element beweging (van alle jongeren) is interessant.
Etc.

Er werd stevig feedback gegeven, zonder een blad voor de mond te nemen en met rake vragen. Verantwoord, zoekend naar waarom zij het zo aanvoelen of zien. Telkens met respect voor elkaars verhaal en intentie. Wat een fantastische bende!

Lezing
In de late namiddag volgden we een lezing van de filmcomponist Christopher Slaski. Een lezing die me op zich niet veel nieuws bijbracht, omdat we dit al zagen op de filmacademie. Toch bleef me zijn gedrevenheid bij en zijn mentaliteit. Hij gaat niet voor snel en ondoordacht werk, maar voor inhoud en verhaal, dat al dan niet bij hem past. Hij gaat voor kwaliteit, in dit geval betekent het dat er niet bij alle scenes die er zijn muziek hoort. Het kan pas werken als het een meerwaarde vormt voor het verhaal, en zo hoort het ook.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media