Doorgaan naar hoofdcontent

19/01


Het is fijn om ook aandacht aan de dialogen te schenken. Informatie en conflict meegeven zonder expliciet te worden. Vooral ook het conflict, al is er maar een kleintje dat je in iedere scène steekt geeft al wat dynamiek; het werken met subtekst in je dialogen is daarbij een heel dankbaar middel. De vechtscènes laat ik liefst aan Johan over. Maar als het in mijn deel aan bod komt, dan laat ik ook mijn fantasie gaan. Dan nog werkt Johan ze vaak verder uit, meer blood and gore dus.

Kort na de middag vertrok ik. Rust op de trein, schrijven en als het niet echt meer gaat lezen.

‘De onzichtbare steden’ van Italo Calvino. Een pareltje waarin Marco Polo aan een Tataarse keizer verhalen vertelt van de steden die hij bezocht. De ene beschrijving na de andere volgen zich op met zinnen van soms wel twee bladzijden lang. Prachtig en gedetailleerd omschreven als een poëtische ode. Een uniek stukje literatuur.

Halte thuis. Deze schrijfweek was iets korter dan anders, de kerk in het midden houden, ze volgen elkaar nu ook sneller op. De deadline van het najaar zou wel moeten lukken. We zitten nu al aan een negentigtal pagina’s en 8 hoofdstukken. Volgende keer meer.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media