Doorgaan naar hoofdcontent

Wandelen en werken


Een mooie scène uitwerken tussen twee personages die elkaar naar het leven staan maar het niet uitspreken, elkaar plagen, verleiden en zoeken naar een uitweg. Fijn om er weer helemaal in te kunnen gaan. En als ik vastzat dan maak ik altijd een wandelingetje. Frisse lucht zorgt voor extra inspiratie, zo ook nu.

In de namiddag kon ik weer verder, tot het tijd was om te stoppen en te focussen op andere praktische zaken. Zoals het zoveelste dossier, ditmaal om een studiebeurs aan te vragen zodat we onze selectie voor het Sources avontuur ook daadwerkelijk kunnen betalen. Daarna kleine afspraken:  een mail voor de boekendag, onze aanpak, de workshops die we gaan geven, die dingen dus. Tot het avond was, de honger de kop opstak en we de week afsloten met een glaasje porto.
We keken ook nog naar de pilot van een nieuwe Canadese reeks ‘The Strain’ over een vampiervirus dat via een vliegtuig het land inkomt. Matig tot slecht geacteerd, ongeloofwaardige reacties en vreselijk expliciete scènes om ook de horrorliefhebber iets te gunnen. Niets voor mij dus.
Nu slapen, morgen fietsen en erna weer werken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media