ikweethetnietmeer

Al de tweede dag op twee weken tijd dat ik platgelegen heb met migraine. Afgelopen zondag kwam er ook nog een soort buikgriep bij, waarbij ik heel de dag moest overgeven en niets kon binnenhouden. Vandaag neem ik een hersteldag en ben ik thuis.

Ik voel me moe, gestresseerd en ongelukkig. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof alles me teveel wordt. Ik wil wel vooruit, maar voel zo’n enorme spanning dat ik ze niet afgeschud krijg. Met het liedje ‘Fast Car’ van Tracy Chapman kwamen ook de tranen. Als een slagregen, die alles overspoelde, ik kon het niet tegenhouden, ik zonk weg.

Ik besef dat ik het “ouder worden”, moet omarmen, dat is iets waar ik – buiten een gezonde levensstijl – niet veel aan kan veranderen. De rest, dat is en blijft een groot vraagteken. Het gevoel alsof ik in een labyrint zit van herhalingen maakt me moedeloos.

Daar zoek ik uitwegen. Dat gevoel, ook al heb ik alles rondom me om gelukkig te zijn, maakt me radeloos verdrietig. Ligt het aan mij? Ben ik nu eenmaal – hoe noemde die homeopaat het toen ik nog met mijn moeder nog naar het homeopathisch centrum ging in Hechtel-Eksel -  ja, dat was het, een choleriek melancholisch type. Iets dat niet bleef kleven bij me, het is voor een deel wat ik ben geworden door de ervaringen in mijn jonge leven, maar tegelijk kan ik me erg vrolijk maken over dingen die me fascineren. Alleen is het de laatste tijd alsof de zwaarte wel erg hard doorkomt en ik niet zie waar het lichte van dat alles zit, waar de zon nog kan doorpriemen, zonder mezelf te verbranden. 

Vandaar schrijf ik je dit even, dat ik het allemaal niet meer weet. Ik kan niet voor alles met wijsheden strooien, het van me afschrijven of oplossingen vinden, soms is het enige dat helpt huilen.