Vast

Ze wil verbouwen, het zou ons goed doen - meer ruimte geven, meer om nog meer op te bergen – dacht ik.

“Ja, het is nodig, maar wil je dat nu?” Vroeg ik haar, “Zouden we niet eerst aan onze fundamenten werken?” Ze vond dat beiden wel tegelijk konden.

Ik honger inwendig naar meer, maar als je op den duur zoveel honger hebt geleden, verdwijnt zelfs dat gevoel, dan blijft enkel de leegte over en het niets verwachten, het kleine beetje dat je dan krijgt neem je dankbaar tot je, terwijl je daarna opnieuw onderduikt en wacht, wacht tot het stillen van de honger.

Door de grote investering die er gaan komen – de bovenverdieping met dak – zullen we moeten ruimen, de zolder, alles in huis dat er nu al teveel ligt, weg, en misschien helpt dat wel. Ik zal moeten loslaten, alles, en natuurlijk ook dat wat ik ooit dacht te verkopen op een online woordenmarkt.

Ondertussen dunnen mijn haren uit en zie ik vlekjes op mijn handen verschijnen of zijn het sproetjes, sproetjes van klein geluk, het is maar hoe je het bekijkt. Toch voelt het alsof ik mezelf nog vaster zet, want hoe kan ik meer tijd steken in mijn schrijven en de verhalen die ik zou kunnen vertellen, als de facturen me dwingen extra werk aan te nemen. Er blijft een klein puntje van hoop, dat ook mijn creatief werk zal lonen, op een keer, op een goede keer, op een hemelse dag, als het mag, als ik het mezelf toelaten kan.

Tegelijk bekruipt me het idee om met mijn job te stoppen en te kijken wat de consequenties ervan zijn. Ik wil een jaar rust, gewoon doen waar ik goed in ben, schrijven en projecten uitwerken. Even leven van een uitkering of iets dat erop lijkt, om nadat ik voldaan ben, weer terug te keren.

Maar financieel is dit moeilijk, zo maak ik me nog meer afhankelijk van het inkomen van mijn partner of ze zet me aan de deur, omdat ik die keuze maak, dat kan ook.  Het beste dat ik kan doen is, om opnieuw uren af te bouwen en te gaan voor die parttime die ik vorig jaar deed, samen met enkele opdrachten tussendoor.

Ik gebruik dit weekend om enkele dingen af te werken, mijn poëzie wat bij te schaven en bezoek het ‘Lieflangedijkfestival’ – georganiseerd door de zus van de gastheer van het GDI. Ondertussen gaan mijn gedachten van hot naar her, fantaseer ik over andere opties en tracht dan weer met mijn gedachten naar de realiteit terug te keren en naar haar, zij die zo dichtbij is maar op de een of andere manier ongrijpbaar blijft, omringd door muren die door de jaren heen tussen ons zijn gegroeid.

Ik voel me angstig, alsof een deel van m’n leven nu echt voorbij is. Ik ben wel nog vader, maar kleine kinderen zijn ze niet meer. Ach, misschien is het allemaal onzin en gewoon weer tunnelangst, een nieuwe fase in mijn leven.

Ja, dat zal het zijn. Die eeuwige angst om over te gaan naar een nieuwe fase. Ook al hou ik mezelf voor de meest flexibele mens te zijn op aarde, toch voel ik me verstart, vast zittend in een eindeloos gejammer, mee op de klaagmuur van de media. Alles lijkt vast te lopen, tenzij je als een autocraat dat alles omvergooit en naar je hand zet, totdat iemand een kogel door je brein boort. Neen, dat is niet de oplossing.

Ik moet vooruit, ik weet nu alleen niet hoe.