Doorgaan naar hoofdcontent

Winterhanden

 

Alles jeukt, ook mijn handen. Ze jeuken. Je wil het, anders, maar weet niet wat. Je voelt je uitgedaagd en denkt er het jouwe van. Je wil wel, maar weet niet hoe. Ben je er na zoveel jaren klaar voor of klaar mee? Alles wijst er op dat het kouder wordt en dat de transformatie zich inzet, eerst kruipend door een dal, steeds dieper, dan naar iets nieuw. Mijn handen jeuken maar weten de weg nog niet naar de juiste woorden, de juiste komma na de letters. Ze vatten samen. Ze wroeten door de ochtend, zoeken overdag houvast en liggen ’s avonds bovenaan de lakens gevouwen te wachten op de slaap. Op een dag of nacht of iets daartussenin. In een krabbel op het nachtkastje, in een zone waar realiteit en droom elkaar kruisen zal het helder worden en grijpen mijn handen naar wat nu nog onwezenlijk is. Hard, vallen ze aan, met een stevige linkse hoek, daarna een rechtse en een schuine haakse beweging om enige terugslag te kunnen afweren. Ze vallen aan en grijpen het ongrijpbare, bijna. Nu is het winter en jeuken ze en wachten tot de zandman hen overvalt. Tijdens het gouden uur, wanneer alles samenvalt, wanneer alles duidelijk wordt waarom ze hier zijn, waarvoor ze dienen en kunnen dienen. Wanneer ze kunnen geven zonder angst te hebben te worden afgehakt zal het bloeden stoppen. De uitdaging groeit, nog een paar nachten uiterst donker, duister donker blauw. Zoals de aders van mijn winterhanden.

Repetitief


Het lukt me steeds moeilijker keuzes te maken. Het lijkt alsof ik in een cirkel zit, een parcours dat zich blijft herhalen. Telkens komt hetzelfde terug. Het lijkt alsof alles zich herhaalt, als een soap, als een zoveelste aflevering van de kampioenen, maar dan minder grappig en even schrijnend. Zelfde werk, zelfde obstakels, zelfde uren, zelfde loon en zelfde weekend met dezelfde avonden waarin je ergens rust zoekt door even diep weg te zakken, mentaal, relationeel en spiritueel, weg. Ondertussen word je gebombardeerd met informatie, reclame, to have’s and have not’s, telkens meer voor minder.


Ik wroet en wacht op een doorbraak, ergens een uitdaging, a crack in the ceiling, een barst in alles dat nieuwe ademruimte geeft. Alles dat niet vast hangt aan vaste rituelen, dat onvoorspelbaar is en wegvaagt zonder teveel pijn te doen. Tenzij je een moment kiest van voorspelbaarheid, het zelf inbouwt en je zo ruimte krijgt om tot rust te komen. Het weegt natuurlijk zwaarder door als het repetitieve louter en alleen bestaat uit werk. Werk zoeken als je weet dat het jouwe misschien wel eindigt, verder ploeteren, overleven en krampachtig rust zoeken. Mijn winterhanden komen terug, elk jaar opnieuw. Of is dit gewoon de tijd van het jaar, opnieuw?

Non, non rien a changez
 










Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media