Doorgaan naar hoofdcontent

Niveaus


Het schooljaar loopt bijna ten einde, ruimte voor rust?
Ondertussen lag m’n bloggen en schrijven even stil. Druk met het einde van het schooljaar en nieuwe projecten op til deze zomer. Niet echt rust, wel uitdagingen die erbij komen. Tja want rust dat creëer je zelf, in het moment van je actie en stilte.

De drang om meer te kunnen beteken als burger dringt zich op.
Ik wil kunnen bijdragen op diverse niveaus. Als vader, als leraar, als auteur maar ook als projectmanager. Zo beweeg ik me als filmmaker ook op andere niveaus en engageer ik me steeds meer politiek: het is voor mij een deel van je kunstenaar zijn dat je je politiek durft uitdrukken, dat je op zijn minst ook artistiek een mening uit, net zoals een protestzanger ligt ook daar een taak van de kunstenaar.

Dankzij Everstory Productions, het artistiek platform dat ik oprichtte samen met Michael en Johan, biedt het me nu de kans om andere jonge filmmakers te helpen, als coach en producer. Nog steeds liefst via kleine menselijke projecten, voor mij bij voorkeur documentaire. Het regisseren situeert zich voor mij op diverse niveaus en via deze weg ook nog via film.

Tijdens Docville stootte ik op een project van een Iraanse filmmaakster; Maryam Bayani, die een innemende korte documentaire uitwerkt tijdens haar laatste jaar DocNomads. Zij vertelt het verhaal van de vijfjarige Elika, uit Iran afkomstig,  en haar zoektocht naar identiteit. Een universeel gegeven dat ze mooi uitwerkt aan de hand van de kinderen uit Elika’s klas. Zij trachten een beeld te schetsen (letterlijk en figuurlijk) van hun klasgenootje. Elika zingt en vertelt over haar land. De tekeningen van de kinderen komen tot leven terwijl de klasgenootjes Elika beter leren kennen en zij zichzelf.

         
                                          Still Elika, Maryam Bayani

Een mooi project dat energie vraagt tussen alles door, maar ik niet kan laten om nu te ondersteunen. Het zijn kleine beetjes die ik vanuit mijn vaardigheden - ondanks dat ik zelf nog veel moet leren en ondervinden - tracht bij te dragen. 

Iedereen is belangrijk.
Want naar mijn gevoel is het is voor ieder van ons vandaag oh zo belangrijk om je te kunnen engageren. Vooral in het ondersteunen van de diversiteit én de "samen - maakbaarheid" van de wereld. Dit op de juiste humane en respectvolle manier; door te ontdekken, te erkennen en ervan te leren. Dat is een grote verantwoordelijkheid die ieder van ons draagt en waarvan ik vandaag de dag geen minuut van wil verliezen. Dus doe ik door, zo lang en zo graag als ik kan. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media