Doorgaan naar hoofdcontent

Allerzielen


Het is een zware tijd voor oude iconen. 

Leonard Cohen die zijn zelfgeproduceerde harmonieën uitzong, Marc Sleen die een laatste pennenstreek veegde, volgend op Bowie, Prince en Toots.
Groten der aarden die ons verlaten terwijl oude killer clowns kansen krijgen. Ook zeer veel anderen die niet gekend zijn verlieten ons dit jaar omdat hun talenten niet zo resoneren via de media. Mensen die vechten voor een beter bestaan omdat relikwieën en valse overtuigingen hen in de weg staan of het leven laten omdat ze ziek zijn of door ouderdom het leven vaarwel zeggen. Zij wezen allen eervol gegroet.

Heel bekenden, nobele onbekenden en nu ook iemand dichtbij. Mijn oma.

De laatste die nog in leven was van de oma’s die ik mocht kennen. Joanna heette ze en ik kende haar nauwelijks. Na de scheiding van mijn ouders, toen ik nog erg jong was, gingen beide families hun eigen weg en zag ik één deel van de familie niet meer. Tot ik zelf op zoek ging. Eerst vond ik mijn natuurlijke vader, maar ook hij was afgesneden van zijn eigen familie. Daarna, enkele jaren geleden, leerde ik pas mijn oma kennen, Joanna. Hoe dat allemaal zo gelopen is, is te lang om hier zo te vertellen. Dat is een verhaal apart. Zoals ik haar leerde kennen maakte ze wel een sterke indruk.

Ze was een vrouw van haar tijd en leefde zoals zij dacht dat kon en moest.

Na de dood van haar man, mijn grootvader die ik enkel kende als klein kind, ging ze verder met haar leven, haar eigen leven dat ze stevig in handen nam. Tot nu, 91 jaar, en het tijd was om afscheid te nemen. Vrijdag op de dag dat de oorlogen even stilstaan had ik vrij en reed ik nog naar haar, naar het voor mij verre Halle. Ze lag al enkele dagen aan een bakster morfine. Ze was op.

Ze ademde zwaar. Ik praatte nog tegen haar. Ik nam afscheid. Om tien uur die avond vertrok ze op avontuur, naar een bestemming onbekend, to boldly go where no man has gone before.

Het ga je goed Joanna, vind rust, kus.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media