Doorgaan naar hoofdcontent

Over Jasper


Wat met het filmscript?






Een project waar al een achttal jaar aan gesleuteld werd en waar de zoektocht naar producenten en investeerders al een werk op zich was. Dit project raakt aan de kern van de vragen die ik me de afgelopen maanden stel over mijn artistiek werk en de keuzes die ik hierin wil maken. Ik wilde meewerken aan het scenario, leerde er veel van en dat was een heel boeiend proces. Maar wil ik de film ook echt maken?
Het thema zelf is geënt op het jong homo zijn, terwijl dat niet mijn leefwereld is. Het mag voorkomen in het verhaal, natuurlijk, ook dat zorgt voor een niet te onderschatten innerlijk en uiterlijk conflict voor je personage, maar het moet een deel van een geheel zijn.
Net zoals de film ‘My Beautifull Laundrette’ ook de problematiek aanraakt zonder dat het dominant is. Er wordt redelijk gewoon over gedaan en het is een extra problematiek maar zeker niet de essentie van het verhaal, de film gaat over veel meer dan dat, daarom ook dat het zo sterk is. Die extra lagen die ik er nog zou kunnen insteken kan ik echter enkel als ik er volledig zelf over kan beschikken, als regisseur. Johan, de coscenarist en auteur van het boek (en een boek is steeds veel gelaagder omdat je er nu eenmaal meer in kan vertellen dan in een script van negentig bladzijden) zal het dan moeten loslaten en ik het aanpassen, opnieuw maar vanuit mijn invalshoek.

Kan ik dat? Ja. Wil ik dat wel? Wil ik dat met dit verhaal?
Om bij het thema te blijven, daarvoor zijn andere regisseurs beter lijkt me, tenzij ik het volledig naar mijn –meer volwassen- wereld omzet. Maar dat komt in conflict met het oorspronkelijke verhaal. Ik praatte erover met de producente en die zei me dat de auteur zich zal moeten terugtrekken en ik er dan mijn eigen versie van moet maken. Ze benadrukte wel dat de motivatie om een film te maken moet komen vanuit mijn eigen innerlijk vuur en niet omdat het project anders niet van de grond komt. Dat ik terug op zoek moest naar de kern en als ik er teveel over twijfelde er geen jaren energie in moest gaan steken.


Want als je niet honderd procent zeker bent en er niet tweehonderd procent voor gaat kan je het als filmmaker voor een langspeelfilmproject niet volhouden. Je moet erdoor gebeten zijn. En dat mis ik nu voor dit project, het duurde te lang, het lijkt alsof ik er uitgegroeid ben.

Ik voel dat het tijd is voor iets nieuws. Geen korte commerciële producties meer, films en verhalen van anderen die niet direct aansluiten bij mij, maar mijn ding. In zoverre ik er behoefte aan heb.


Is dit egoïstisch?
Neen denk ik, dat is de ziel van de auteur, hij wil creëren, dat wat dicht bij hem ligt en hem raakt. Wat hij dan ook van de nodige authenticiteit en innovatie kan voorzien, juist omdat het van hem komt. Weliswaar bij film in samenwerking met een groep mensen die vanuit hun perspectief en kunde ook geheel achter het project staan. Enkel dan kan je iets maken dat meer is en meer betekent dan de zoveelste zeepbel of wasproduct dat verkocht moet worden.

Als vriend schreef ik mee aan het scenario. Maar als regisseur kom ik in conflict. Johan moet het dan volledig loslaten en ik moet er dan mijn ding mee doen. Alleen verschillen we in wezen daarin teveel van elkaar en zal het een andere film worden dan het nu is. Dat en de energie die me nu ontbreekt dwingt me om keuzes te maken. Dus denk ik dat het voor het verhaal, het project en de vriendschap beter is dat ik dit gewoon loslaat. Nu ben ik eerlijk tegen mezelf en daardoor ook tegen alle betrokkenen.

Ik heb vele twijfels, maar merk dat als ik meer op mijn gevoel afga, ik minder twijfel en alles zich als vanzelf oplost en er nieuwe dingen op je weg komen. Ik raad het iedereen aan, twijfelen, voelen en keuzes maken.

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media