Doorgaan naar hoofdcontent

Over creativiteit en melancholie




Ik heb lang gedacht, te lang.
Zo dacht ik dat ik het melancholische in me en die onzekerheden van me moest blijven voeden om te kunnen creëren. Dat hoe meer ik meemaakte en wroette met mezelf hoe meer ik zou kunnen maken. Maar dat lukt niet altijd én is niet nodig. Je gooit geen kansen weg door te groeien en keuzes te maken voor positieve dingen in je leven en dingen achter je te laten die je blokkeren. Want zeg nu zelf als er dingen blokkeren in je, omdat je gefrustreerd geraakt, niet tevreden bent, je hopeloos onmachtig voelt, komt er sowieso niet veel nuttigs uit en is één of andere verslaving al snel de manier om ervan te vluchten. Reageren mag wel en creatief afreageren ook. Maar het mag niet belemmeren dat je zelf groeit, in tegendeel het moet je helpen om te groeien als individu. Indien het niet helpt, dan moet je keuzes maken. Zo zie ik het althans.

En als je die keuze maakt kom je nieuwe kansen tegen.
Kansen kunnen er ook zijn op een ander niveau en dan zal je van daaruit ook op een ander niveau creëren. Geen melancholie meer dan, geen onzekerheden? Jawel, die blijven ergens en zullen te pas en te onpas opduiken. In nieuwe vormen of beter uitdagingen, want je bent ondertussen al een stapje verder. Die mogen er zijn. Ik geef toe hoe meer je in je jonge jeugd meemaakte hoe sterker dit zal zijn en tegelijk moet je met twee voeten in de wereld staan, weten wat er rond je gebeurt. Het is jouw bron om te kunnen veranderen en in die rebellie creëer je. Dus blijf er niet inhangen of cultiveer het niet maar doe er iets mee. En als dat deeltje vanuit jouw grote rugzak is verlicht, is het tijd voor het volgende deeltje; lichter of zwaarder afhankelijk van wat je ondertussen nog meemaakt. Alleen voedt het niet als een monster van Loch Ness. Je ziel blijft wie je bent en hoe zuiverder je tot je kern komt, hoe echter deze wordt en hoe authentieker je creatie.


Honger naar aandacht?
Een ander verkeerd begrepen begrip is dat de ‘createur’ hongerig is naar aandacht en bevestiging zoekt. Soms kan dat zijn, bevestigd worden in wat je doet en dat je het goed doet is altijd fijn. Maar het is niet de drijfveer en mag het ook niet worden.
Creatief zijn louter om bevestigd en gezien te worden laat je uiteindelijk ook verkeerde keuzes maken, weg van je ware ik. Creatief zijn moet vanuit een puur gevoel (geen emotie, dat is iets anders) komen, om bijvoorbeeld te vernieuwen, een meerwaarde te kunnen zijn op sociaal of maatschappelijk vlak of inzichten te kunnen delen. Creatief zijn dient niet om je eigen te verheelijken, dan loopt het mis. Dan verval je uiteindelijk in een soort melancholie die je zal opslokken.
Creativiteit is fantastisch, de manier om te ontwikkelen, nieuwe ideeën te vinden, obstakels te overwinnen onderweg. Melancholie en zelfs de drang naar bevestiging hoort daar soms bij, maar het zijn niet de enige drijfveren om te creëren. 

De poète pur

De tijd van de poète maudit hunkerend naar aandacht en zwemmend in zelfbeklag is al lang voorbij. Het is tijd voor de poète pur. Ook voor mij.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media