Doorgaan naar hoofdcontent

De laatste loodjes


Ondanks de voetbalkoorts die stilaan begint te stijgen, is er weinig verdere afleiding voor me. Gefocust op de laatste loodjes. En ja, die wegen het zwaarst ook al zijn ze het prettigst om doen, toch wat schrijven betreft. Alles past nu als één grote puzzel in elkaar.
Net zoals de studenten en mensen die snakken naar een deugddoende vakantie lonkt het begin van juli ook voor Johan (co-auteur) en ik. 30 Juni is de deadline voor het manuscript van Levensgif , het derde deel van onze “De demonen van Dalca”.  En dat moet lukken.
Wat ik merk bij het corrigeren van hoofdstukken is dat je inleving weer erg belangrijk wordt. Je gaat zelfs dieper deze keer, zet je in hun plaats en denkt verder na of de personages echt zo zouden reageren. Je past reacties aan en maakt observaties sterker, tot in het detail, zoals je personage het zou zien. En dat creëert leven in je verhaal.
Maar nu nog even doorzetten of beter doorbijten, tot alles er uitgeperst is en je aan een nieuwe uitdaging kan beginnen.
Als uitsmijter nog een link naar een interview dat Johan en ik vorig jaar gaven voor een lokale goednieuwssite,  lieflangedijk, waarin  de lieftallige gastvrouw Marieke ons vraagt over ons werk als schrijvers. Niet van kinderboeken, maar van jeugdboeken om de intro even recht te zetten. Er is een verschil.

Je merkt ook in het interview dat we toen nog voor deel twee een andere titel
(in plaats van Bloedlijn) voor ogen hadden. Wie weet wat de oude titel was?

Linkje naar het interview #dedemonenvandalca



Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media