Doorgaan naar hoofdcontent

Bloggen op beats


Op tijd wakker, oef, het lukt niet altijd. Dit omdat ik soms 's nachts nog na het schrijven ook kort wil bloggen, waardoor het erg laat kan worden. Nu was ik klaarwakker voor deze nieuwe schrijfdag dankzij Johan die zijn kamer boven herinrichtte en als het ware gevangen zat in een kluwen van kabels en daarbij vreemde geluiden maakte.
In de voormiddag herlas en vooral corrigeerde ik  vorige hoofdstukken en stemde ik verder af met Johan over het vervolg op Bloedlijn.
In de namiddag was het schrijven geblazen en ging het al een stuk vlotter, als een diesel moet ik er toch steeds weer een beetje inkomen. Alleen zijn de schrijfdagen door het vele andere werk tegenwoordig zo kort. 
Focus blijft dus belangrijk, zolang het gaat. Afkicken deed ik door even te gaan zwemmen, nu met mp3 speler, speciaal om baantjes te kunnen trekken. Mijn eerste cadeautje voor mezelf en mijn zoon na het loon dat ik verdiende in het asielcentrum, een klein maar handig hebbedingetje. Alleen plaatste m’n zoon er ook zijn muziek op en ik moet zeggen zwemmen met zware beats onder water is niet echt rustgevend. Ik zwom dan ook voluit en merkte pas na een tijdje dat het zwembad ging sluiten en ik dus al behoorlijk lang baantjes aan het trekken was. Tijd om eruit te gaan.

Ik voelde het in m’n benen en armen toen we naar de pizzeria wandelden. Zwemmen op beats, is als bloggen op beats. Het gaat snel maar je moet niet vergeten op tijd te ademen zodat je niets forceert en fouten begint te maken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media