Doorgaan naar hoofdcontent

Bloedlijn






En daar ligt ie dan
Mijn eergevoel vroeg erom: ligt hij nu echt in de boekenwinkel?
Ik kreeg bericht van de uitgeverij dat ‘Bloedlijn’ van de pers is gerold, een pakketje met vijf auteursexemplaren zou worden bezorgd en zou vanaf nu ook in de boekenhandel te verkrijgen zijn.
Na het werk fietste ik zo snel ik kon naar de enige boekenwinkel hier in Lommel en zocht meteen of ik hem zag liggen. “Ja, daar op de bovenste plank, samen met ‘Nachtwild’ in een nieuw jasje.” Zei de winkelgerante, die me ondertussen al kent. Niet alleen als schrijver maar ook als verwoede boekenklant. “Ik heb er meteen bijbesteld, dan kan ik er een stapeltje van maken en ze vooraan leggen.” Trachtte ze mijn opmerking voor te zijn, dat het zo niet echt in zicht lag.

Solo of samen?
Neen, ik heb geen torenhoog ego, maar mijn sterrenbeeld is leeuw en ik ben trots op wat ik met volle overgave doe en wil dit ook kunnen tonen. Met deze bedenking; wel meestal samen met anderen. Een groepsdier dat ook de behoefte heeft om soms alleen te kunnen grommen. Ik besef dat ik nu eenmaal die ander nodig heb om mezelf net dat stukje te kunnen overstijgen. Zij dagen me uit of vullen me aan. Ook al kan ik eigen schrijfsels en verhalen produceren, zoals mijn dichtbundel 'Brutus en Medea' en een nieuwe bundel in wording. Maar dat is vaak een proces van vele jaren, tot ik nog eens helemaal alleen naar buiten durf te komen. Samen gaat dat sneller en voel je je net iets veiliger, net als optreden in groepsverband. Solo boezemt het me meer angst in.
En toch, alles waar nu eenmaal een eerlijk en authentiek verhaal achter zit, is de moeite waard en mag aandacht krijgen.



Schoonheid zit vanbinnen?
De tweede uit de Dalca reeks is een mooi exemplaar, al zeg ik het zelf. Uiterlijk omwille van de mooie tekening van Maarten Hermans en innerlijk omdat het over een persoonlijke geschiedenis gaat, waarin ook levensechte gebeurtenissen zijn verwerkt. Johan en ik trokken met behulp van een ervaren gids echt naar Roemenië én het verhaal van Maikel heeft voor mij ook een persoonlijk raakvlak. De zoektocht naar de roots vormt al heel mijn leven een rode draad. Een verhalencyclus die dus nauw verweven is met mijn eigen verleden, gegoten in een wel heel realistisch fantasykleedje.

Reacties
De dag daarna kon ik via de post een eigen pakketje ophalen. Ze waren al langs huis geweest, maar ik was er niet. Ik opende het snel en toonde het met trots aan mijn gezin. Mijn dochter slaakte vreugdekreetjes en kan niet wachten tot ze zelf oud genoeg is om het te kunnen lezen. Mijn zoon vond het wel een mooie cover en gamede verder en mijn vrouw bladerde er eens door en knikte goedkeurend. Ze vergat wel de opdracht vooraan te lezen waarin ik haar bedank. Ik wachtte en zei niets. Tja als ik nog eens gaan schrijven ben, zal ze er misschien tijd voor nemen en erin lezen. Dat moet ze zelf dan maar ontdekken. 

Ook op het werk keek men met bijna ongeloof toe, van: “Echt is dat van jou?” en “Wauw”, tot “Ik ben ook een boek aan het schrijven, al twee jaar.” “Over vampiers?” Vroeg men lachend.
“Neen, over ...” Belangrijker dingen dus. Maar zelfs in dit genre kan je zeer essentiële dingen aankaarten. Hoe dan ook zulke reacties heb ik graag, ze pushen me, om steeds verder te gaan.

Over leven?
Een nieuw boek heeft iets magisch. Het geeft je energie en de moed om verder te schrijven. En dat ga ik ook doen, dit weekend nog. Tijd voor deel drie, het staat al gedrukt vanachter in het boek van Bloedlijn. Het zal dus echt wel af moeten. Met veel plezier. Het is een beetje als vakantie nemen voor me, weg van alles, avonturen beleven in een toch nog veilige omgeving. Of is het meer dan dat? Ja, het is ook meer. Schrijven is een in leven blijven met een wild kloppend hart net als het keihard slaan op dat klavier van me tot je er uitgeput een punt achter zet en je laptop dichtslaat of je pen ergens onderweg neerlegt en naar buiten kijkt, naar de echte wereld die voorbijraast en waar je nooit echt vat op krijgt.
Bloedlijn is klaar voor de lezer. Nu ik nog.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media