Doorgaan naar hoofdcontent

Shrijven op verplaatsing


Guesthouse Writing


Vanuit Eindhoven reisde ik met de trein en de bus naar Noord-Scharwoude. Ditmaal geen schrijfweek bij Johan, maar ergens apart. Alleen in het guesthouse van het Geoffrey Donaldson Instituut. Iets wat me laatst aangeboden werd door de eigenaar, Egbert. En dat nam ik nu in dank aan.

Alleen omdat het tijd is dat ik ook mijn eigen bundels afwerk. Een met kortverhalen, waarin dat van de Stand Up Comedian de grootste brok zal worden en een nieuwe dichtbundel. Ik moet het, zo voelt het althans. Ik wil het. Ook al is het razenddruk en heb ik niet echt het geld om de artiest op locatie uit te hangen. Toch doe ik het. De decadente schooier. Ooit zullen deze afzonderingen, dit ogenschijnlijk egocentrische werk, iets afdoen. Het is nu eenmaal eigen aan schrijven, voor mij toch. De afzondering zoeken en in je eigen wereld een wereld creëren die hopelijk ook andere werelden opent voor de ander. Omdat je nu eenmaal wil vertellen, niet alleen omwille van jezelf, maar omwille van het verhaal, de woorden, de beelden dat wat ons raakt en ook weer tot mens maakt.
Kort na de middag kwam ik aan en werd me meteen de sleutel van het appartement overhandigd. Tegen dat het avond was had ik het laatste hoofdstuk van SUC afgewerkt en een nieuw gedicht klaar, geïnspireerd op mijn zwem- en schrijfervaringen.







Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media