Doorgaan naar hoofdcontent

Ergens onderweg




Ik ontmoette een vrouw op de trein die openhartig over het verlies van haar zoon vertelde. Kanker, complicaties, zes jaar. Het was een eerlijk en open gesprek, dat diep durfde gaan. Zonder taboes. Zij straalde kracht uit. "Positief, net zoals hij was." Zo bekijkt zij het leven nu.

Van dag tot dag, het beste ervan maken, dingen doen die je leuk vindt, vriendschappen die er toedoen in plaats van éénrichtingsverkeer te zijn.

Ook zij heeft nog een andere zoon, dochter nu, transgender en een zus met een kind in ongeveer dezelfde situatie als mijn broer. Gesloten instelling, psychiatrie, open, dicht, nergens thuis voelen, nergens in passen, teveel etiquette ’s, moe...

En ik, ik tracht bij zinnen te blijven, door me met zinnen bezig te houden. De wereld komt snel op ons af, duizenden mensen vluchten naar hier, Europa, het beloofde land van depressies en overspannen mensen, beter dan dictators of extreme religieuzen die je de kop afhakken omdat je anders denkt.

Zij die zich aansluiten bij die gekken, komen trouwens uit dit beloofde stukje land. Nu goed, veel goeds komt er nu niet uit, behalve dat gesprek met die dame op de trein. Alsof ik in een moment van diepte haar even moest ontmoeten.

Toen ik afstapte vroeg ik haar nog: ”Hoe heet jij eigenlijk?”.
“Cinderella”.
“Echt?”
“Ja echt,” glimlachte ze.

Onderweg naar de volgende halte vergat ik dat er haltes waren.
Ergens onderweg, in stilte typend op mijn schrijfmachine, heil zoekend.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media