Doorgaan naar hoofdcontent

Films en van die rare dingen


Alles nagekeken. Deze voormiddag legde ik de hand aan de laatste correcties van deze Dalca versie. Hier en daar plaatste ik nog enkele opmerkingen, die zijn nog voor Johan om na te kijken. Dan mag het naar de uitgever. In de namiddag werkten we verder aan de beatsheat voor Jasper en verzonnen we tegelijk een nieuw einde.
’s Avonds zagen we The Selfish Giant, een sociaal realistisch drama in een ijzersterke regie van Clio Barnard, een verhaal geïnspireerd door het sprookje van Oscar Wilde, nu in een heel hedendaags jasje. Sterk, nauwelijks  muziek, wel heel subtiel een ‘sound’ die doet denken aan het geluid van hoogspanningskabels, passend bij de film. Over vriendschap, armoede en kinderen die te snel volwassen moeten worden. Knap gespeeld ook door de jongens, verbazend natuurlijk, intens en energiek waarna het je met een ijselijke stilte achterlaat.

Daarna nog een independent film A Little Closer een film waar alles letterlijk zeer dichtbij gefilmd
is en waar de maker echt ontzettend lang bij momenten blijft hangen, klevend op de personages, zodat de emoties en de blikken vrijspel krijgen tot je er bijna ongemakkelijk van wordt. Veel wordt verteld met beeld en durven stilstaan bij. Niet pakkender dan de vorige en wat verhaal betreft wat oppervlakkiger, als een slice of love, drie liefdes binnen één gezin die aan bod komen; die van de 11-jarige en de 16-jarige zoon en die van de gescheiden moeder hopeloos op zoek naar wat affectie. Daar blijft het dan ook bij.
Tijd om te (be)rusten nu.


De dag erna
Intense sessie in  het corrigeren van het scenario aan de hand van ons beatscheet. Halfweg geraakt. Nog enkele cruciale scènes moeten verder uitgewerkt worden en dan is ook deze versie klaar, klaar  om nagelezen te worden door zij die er ook echt mee te maken kregen. 

Tot slot drie uur onderweg om op tijd thuis te geraken. Drie uur om verder te kunnen schrijven. Tegenover me zit een jonge dame met een t-shirt waarop staat Strange things happen. Een quote die ik ook eens gebruikte in een gedicht. Dingen die gebeuren op momenten dat er niets gebeurd...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media