Doorgaan naar hoofdcontent

Details en het grote geheel




We zijn soms zo druk bezig met de details dat we het grote geheel vergeten. Waarom? Uit verveling, omdat het ons opgelegd wordt, als vlucht omdat we het geheel niet willen zien of omwille van schijncontrole? Omdat we denken de controle te kunnen behouden zolang we ons maar buigen over de details, die controleerbaar lijken. Niets is minder waar.
Het vertaalt zich evenzeer naar de wetenschap, denk maar aan alle mogelijke kwantumtheorieën en  onderzoeken, waarvoor alle respect, alsof we vanuit het detail de controle over deze wereld zullen heroveren. Meer vat hebben op de dingen. Maar die verlies je op zijn beurt doordat je het geheel zodanig klein opsplits dat het verdwijnt, het vervalt en krijgt een andere betekenis, ver weg van wat het was.

Als je kijkt naar de actuele en concrete problemen van vandaag lijken al die details, de kommaneukerij, de papieren met hun regels en puntjes en netjes verzorgde lay-out zo belachelijk simplistisch in vergelijking met het echte, het tastbare met alle bijhorende uitdagingen waar we nu voor staan. Betaald worden om de juiste komma’s te plaatsen binnen de juiste kaders en op dat moment vergeten dat het om mensen gaat is een valkuil. Wegduikend in het eigen kleine wereldje totdat het grote geheel in je smoel kwakt, om dan in paniek opgeslokt te geraken door dat wat niet altijd beheersbaar is, emoties.


En zo wordt op diverse niveaus ook de vluchtelingencrisis aangepakt. Nog nooit is deze “problematiek” zo dichtbij geweest, kijk maar naar het tentenkamp vlakbij het noordstation in Brussel. Kwestie van eens uit te stappen en je eigen problemen vanuit een ander perspectief te bekijken kan dit wel tellen.
Mensen die vanuit niet te vertalen situaties hier landen en zich wel degelijk moeten redden met heel rudimentaire middelen en ondanks dat rekening moeten houden met al die details. Als ze niet passen in het kadertje – van een al lang van zijn planeet vervreemde bureaucratische regelgeving - liggen ze er uit. Details gaan niet om mensen, ze gaan om zelfbevrediging, iets wat je ’s avonds laat maar in je bed moet doet, om in slaap te vallen.
Overdag kan je je beter bezighouden met het grote geheel, hoe zorgen we – met ons allen - ervoor dat deze planeet echt leefbaar wordt en leefbaar blijft. Zolang we daar niet naar durven kijken zijn we allemaal een soort van vluchtelingen, in die zin vluchtelingen van onszelf, inclusief mezelf.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media