Doorgaan naar hoofdcontent

Verhalende keuzes maken


Dag 3 – Verhalen en vormen in een hittegolf gegoten

Boven de veertig graden onder het dak op m’n kamertje, met ramen en deur open en halfnaakt  in slaap vallen om te ontwaken in een sauna, nog steeds halfnaakt en alleen weliswaar. Geen harem aan rondborstige vrouwen die zich naast me schaarden, dat kan alleen in een Russ Meyer filmscenario (als hij al met een scenario werkte).
Daarna naar het kantoor, zelfde routine als gisteren. Morgen zijn wij met ons script aan de beurt. Het gaat vlotter vandaag. Ik voel me fitter, wat normaal is. Ik sliep iets langer en had geen zware fysieke en emotionele dag achter de rug. Eerst wordt er over het algemeen gevoel van het script gesproken, wat er goed aan is en wat er eventueel aan mist. Daarna gaan we meer in op de details. Om beurten en tegelijk elkaar aanvullend, dat werkt goed. Tegen 17 uur waren we klaar.

Duidelijk is dat er toch nog steeds aan structuur moet gewerkt worden en dat je door keuzes te maken je verhaal verder helpt.  Keuzes die je beter kan maken wanneer je je personages goed uitwerkt:

1. doelen geeft
2.  background (een verleden)
3. en motivaties om iets wel of niet te doen.
4. Tot slot dramatische ironie. Een handig hulpmiddeltje om een personage nog meer te tekenen en je boodschap inpakt te geven. Het geeft je verhaal meteen een extra laagje.

Goed, tijd om iets te eten te zoeken. Hopelijk kan ik Johan overtuigen om ergens anders te gaan eten, buiten ’t hotel. We zijn toch maar in’t hotel gaan eten, de pizzeria die we in gedachten hadden was gesloten en ver wilden we niet meer gaan, te warm, te vermoeid, dus werd het een Filipijnse garnaalburger, goed, maar weinig. Iets wat wij in België zouden krijgen als salade bij ons hoofdgerecht.

Later die avond, twee graden koeler. Een kleine wandeling gedaan, naar de Westbahnhof. Wat me opvalt is dat er hier veel mooie vrouwen rondlopen, losjes gekleed - het voordeel van dit soort temperaturen - en klein geschapen, echt kleine borsten. Niet dat het niet mooi is, alleen ben ik in mijn omgeving andere formaten gewoon. Tja, prachtig toch, zo verschillende culturen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media