Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijven in Wenen


 Dag 2 – Een warm welkom in Wenen
Subtropisch warm hier. Enkel af en toe een voorbijwaaiende ventilator brengt enige verfrissing.
Dit zowel op de kamer, een fijn hotelletje “Brillantengrund” met mooie binnenplaats, als in de gezellige loft van “Amour Fou”. Dit is één van onze groepsleden haar kantoor,  Bady’s afdeling van het productiehuis hier in Wenen.

We spraken af in Wenen met de verschillende groepen omdat de meeste van de groepsleden nu eenmaal van Wenen zelf waren of er op zijn minst een verblijf hadden. Dus vlogen wij –Johan en ik- onze Nederlandse collega Chris en onze coach Eric (vanuit Parijs) naar één van de meest romantische steden van Europa. Inspiratie verzekerd.
Het proces zelf: we geven om beurten feedback op de nieuwe scripts (treatments) van de groepsleden. Dit is heel intensief. Zeker met deze temperaturen. In de namiddag (sessies van 4 uur) kreeg ik het wel even moeilijk. Ik sleepte me er door met tonnen water gemengd met schijven fruit en af en toe een straffe koffie. Tot de maag protesteerde en het bij een licht Filipijns avondmaal bleef in ons Hotel (Filipijnse hoteluitbaters).
                                          Foto J. Vandevelde.

Later die avond wandelden we het centrum in en volgden vanuit het kunstenplein de befaamde “ring”. Mooie en dure wandelstraten. Wel is de buurt waar we werken en de omgeving hier zeker de moeite. Op de een of andere manier voel je je erg veilig en heb je het gevoel dat deze stad echt wel  drijft op cultuur en prestige.

Burgerlijk, verzorgd, met respect voor hun geschiedenis en tegelijk heeft het laat in de avond iets magisch. Het mag er zeker zijn. Hier wil ik best eens terug komen met het gezin. En dat is nu ook net het dualistische van het verhaal, ik geraak tegenwoordig bijna overal, voor research, werk, alleen of met een vriend. Vaak betaald of betaald met m’n werk als schrijver, maar als ik dan denk, ik neem volgende keer het gezin mee dan wordt het onbetaalbaar; reizen is duur. Zeker als je met een gezin wil gaan dan kan je vliegen al haast vergeten en met de wagen wordt het  al snel een uitputtende trip waarvoor je echt wel tijd en ruimte moet nemen. Ach ik wil niet klagen, je moet het gewoon plannen en doen en ervoor sparen – wat voor een artiest natuurlijk geen probleem is…

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media