Doorgaan naar hoofdcontent

Rust vs Onrust




Onderweg met de trein en het is alsof ik op de vlucht ben voor een burn-out of één of ander ding dat me wil inhalen en neerslaan. Stom omdat ik nog steeds het gevoel heb niet echt gewerkt te hebben, omdat het lijkt alsof ergens voor mij het echte werk nog moet beginnen.

Het is net een eindeloze slaap die me achtervolgt en me wil inhalen terwijl ik er niet aan toegeef. Ik ben op, bijna op. Sinds de workshopweek, een tijdje terug nu, heb ik geen dag rust meer gekend, geen recup. Verlofdagen dienen om even tot rust te komen, maar voor mij zijn ze volgeboekt, ook al is schrijven het meest ontspannende en ben ik dankbaar voor het feit dat ik me even kan terugtrekken om te schrijven (een weekendje deze keer). Toch blijft ook dit mentaal werken.

Het idee dat er dan ondertussen nog ander werk op je ligt te wachten maakt het mentaal eens zo zwaar, je moet het even echt van je kunnen afzetten, in die zin is het schrijven misschien wel de reden waarom ik het zo lang volhoud en net niet crash. Andere rustpunten zijn een uitstapje met de kinderen of een toertje met de fiets, maar zelfs dat is de laatste maanden weinig aan bod gekomen.

Ook “neen” zeggen ligt me zo moeilijk, ik ga en ga maar door, alsof ik niet alleen vlucht voor de slaap, maar ook voor de rest van de wereld en dit al veel te lang. En ergens is die drang er bij me, die natuurlijke behoefte aan een (financiële) veilige basis en die al even noodzakelijke behoefte aan projectmatig werken om iets te bereiken dat hoger ligt dan het alledaagse. Iets dat me het gevoel geeft nuttig te zijn, niet alleen voor mijn directe omgeving, maar ook voor… de ander? M’n vader? Mezelf?
De analyse houdt hier op. De lege momenten zijn gevuld en al wat ik doe wil ik goed doen. En als je iets goed wil doen moet je er tijd voor kunnen nemen. Tijdig afbakenen is dan de boodschap, maar dat is niet altijd even gemakkelijk. Want niets komt mondjesmaat, steeds komt alles in één keer en word je gedwongen tot keuzes. Keuzes die achteraf al dan niet goede keuzes zullen blijken. Hierbij moet je dicht bij je gevoel blijven zegt een klein stemmetje me dan of het advies komt binnen gepopt via één of andere digitale quote op Facebook.
Maar als je gevoel helemaal verdoofd is door een overdosis vermoeidheid, aangelengd met lustopwekkende middelen zoals cafeïne en chocolade lijkt dat gevoel ver weg en zullen uiteindelijk andere factoren je tot keuzes dwingen.
Hoe dan ook, ik blijf keuzes maken en open staan voor dingen die er echt toe doen, ook al verlies ik ze soms uit het oog door de mallemolen die je planning heet en het dagelijkse leven van deze Westerse tijd blijkt te zijn; iets oneindig relatief als je het bekijkt vanuit het juiste perspectief en de dankbaarheid dat je je kan druk maken om dingen die voor anderen vaak veel minder vanzelfsprekend zijn.

Net als een groots decadent opgezet feest kan je niet alles in één keer consumeren, maar moet je het stap voor stap aanpakken en glas voor glas aanheffen, zonder echt de controle te verliezen. En daar zit misschien het pijnpunt, zo hard tekeer gaan, zo vluchten van wat voor jezelf misschien die angst is om dat alles te verliezen. Terwijl, eerlijk, ook al verlies je alles; dan nog ben je wie je bent.


Je bent niet diegene die bepaald wordt door prestaties of door die spiegel die je jezelf voorhoud.
Jij bent diegene die leert omgaan met al die mooie en mindere momenten. Misschien zelfs voor jezelf gruwelijke momenten en daar word je dan steeds naar terug gesleurd, daar keer je naar terug tot je het loslaat, jezelf vergeeft en omarmt, zodat enkel het mooie kan bloeien en je leert op de één of andere manier daarvoor te vechten en dat mooie - liefde, respect en schoonheid (in de ruime zin) - net dat door te geven.

De realiteit voor me is nu eenmaal de keuze die ik maakte. De combinatie van alles om toch maar te kunnen overleven: materieel, relationeel, emotioneel en tja, spiritueel. En als alles wegvalt, is het er paradoxaal genoeg nog steeds.
Ik ga schrijven nu, als ik terug ben werk ik weer aan m’n werk voor school, maak ik tijd vrij thuis en zal verder het huis renoveren wanneer het gaat. Om dan als het zover is dat vermoeidheid, ziekte, de dood of wat dan ook mij inhaalt en dwingt te rusten, dan zal ik het recht in de ogen kijken en zeggen, goed, goed, laat maar zien wat je kan, ik doe mee, maar dan wel op mijn manier… voor even toch.

Op de tram. Avond ondertussen, hitte verdwijnt, donderwolken op komst, wind, koelte. Bijna daar. Bijna klaar om te werken aan verhalen, om te doen wat op mijn weg ligt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media