Doorgaan naar hoofdcontent

Filibusteren



Dag 6

Als we tussen al het gefilibuster door tijd hebben om aan ons script te werken gaat daar alle focus naartoe. Tegen dat ik ’s avonds facebook check ben ik al vaak zo uitgeput dat echt nuttige dingen schrijven voor mijn blog niet meer lukt, dat zal voor een andere keer zijn. Het is dan ook steeds na middernacht wanneer ik de kamer betreedt. 

Wel krijgen we vanaf nu meer ruimte om eraan te werken.Wat vooral opvalt, is dat we steeds meer terugkeren naar het oorspronkelijke verhaal. Dat het gewoon een kwestie is van enkele doelen duidelijk te stellen en daar de focus op te leggen.

Volgende begrippen komen ook aan bod:
Wie is het “main character?”
Is er een “lead character”? (c.f. de film Mozart)
En waarom gebruiken jullie niet even een “filibuster”? (voor de dames met het Dante verhaal).

Een filibuster is namelijk een extreem lange redevoering en in een film bedoelt als een brok informatie (liefst kort en leuk gebracht) die nu eenmaal noodzakelijk is om het verhaal verder te brengen. Een voorbeeld vind je in de film Jurassic Park waar eerst heel het ontstaan van het park via een animatie aan de bezoekers (en dus ook de kijkers) wordt verduidelijkt. Het meest bekende voorbeeld komt uit Mr. Smith Goes to Washington, waar er letterlijk gefilibusterd wordt op een geniale manier, bekijk zeker eens deze klassieker en je zult weten wat het is.

In ons verhaal wordt steeds meer duidelijk dat in de nieuwe versie de rol van Peggy sterker moet,
de rol van de vader, Ronny en die van de leerkracht.

Een interessante laag is: pas als je echt jezelf durft zijn én tonen zal je sneller geapprecieerd worden en integreren. De manier waarop is natuurlijk van uitermate belang en iets waar de jeugd (en volwassenen) tegenwoordig hard mee bezig zijn – door de digitale media is dit haast een must geworden, maar niet altijd even evident. Hoe dan ook, als het niet als normatief wordt beschouwd, zal het met conflicten gepaard gaan. Conflicten die minder hevig zijn in een open en vrije omgeving, maar nu eenmaal wel overwonnen zullen moeten worden en helpen bij je groei als individu in al je diversiteit.

Net zoals mijn zoektocht naar rust. De enige momenten dat ik even ontsnap zijn die wanneer ik extra vroeg opsta en eens ga joggen in de prachtige bossen hier in de omgeving, een moment van meditatie omdat je even weg bent van alles, letterlijk en figuurlijk.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media