Doorgaan naar hoofdcontent

Maart 2015

Start van een nieuwe schrijfweek


Die voormiddag
Vroeg vertrekken was de opdracht. Ik wilde alles inladen nadat ik m'n dochter aan school zou afzetten. Nog maar net de oprit af of ik merkte dat mijn wagen afweek naar de rechterkant. Ik stopte, stapte uit en zag een platte band. Djeezes, niet nu, net nu ik alles klaar had en de schrijfweek zou ingaan, alles geregeld zodat niemand van mijn afwezigheid teveel hinder zou ondervinden en alles kon doorgaan zoals in een strak volgepland plan. Tot de wagen besliste dat ik beter met de trein zou nemen, maar met de extra lading die ik bij had zou dit niet gaan. Een reserveband er op leggen en naar de garagist dat was het enige dat ik nu meteen kon doen. Ik wilde zeker zijn dat het oké was voor ik met die band zou vertrekken. De garagist maakte snel de oude band, ‘dat is beter want die heeft hetzelfde profiel, het zal sowieso beter zijn dan die oude reserveband’. Blijkbaar zat er een afgebroken stuk nagel in de band, ‘een relikwie van de verbouwingen?’ ‘Meer iets dat op de weg lag’, zei hij me.

Tegen dat ik terugreed stond mijn schoonvader aan huis, ‘of we nog iets konden doen zodat alles klaar was voor de funderingen.’ Hij schepte alvast nog enkele oude tegels weg. Dan maar werkkleren aan en nog wat opruimen rond het huis.
Op de plaatsen waar eens een betonnen schuur stond en een aan de gevelwand van het huis geplaatste veranda bleef enkel nog een dorre woestenij achter, brokstukken sierden de tuin, dat zou ik nog via internet proberen te verpatsen.

Alles moest weg, om een nieuw deel te kunnen maken, meer ruimte te creëren voor opgroeiende jonge tieners en ervoor te zorgen dat we eindelijk een keuken hebben waarin je met twee man kan bewegen. 

Vragen die je jezelf stelt en dingen waarmee je je bezighoud zoals in die film Boyhood.
Gewone verhalen en diepe emoties, zonder grote veldslagen of gruwelijkheden, kleine dingen waaruit mensen ook iets kunnen leren in een samen leven en samen delen. Zoals het zou moeten zijn over heel de wereld, waar mensen kansen krijgen om zich zorgen te maken over die soort kleine en grootste dingen zonder verstoord te worden door extreme dingen, zoals uit de hand gelopen idealen, gefrustreerde gekken en religies die niets meer zijn dan drogredenen om oorlog te voeren, een eigen wil op te leggen of gewoon zijn of haar frustraties ongelimiteerd te kunnen botvieren op een zeer ongezonde manier.
Omdat de wereld nu eenmaal draait rond ego’s, macht en misbruik op hoog niveau. Omdat gewone mensen zoals u en ik zich liever willen bezig houden met kleine dingen, daardoor kwetsbaar zijn en voor ze het goed en wel beseffen zich laten meeslepen door dolgedraaide idioterie.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media