Doorgaan naar hoofdcontent

Januari 2015

Start met schrijven



Nat en winderig weer. Een omgevallen boom zorgde voor wat vertraging, niet erg want ik werk graag op de trein. Ik had trouwens alles bij de hand: rugzak met laptop, sporttas en kleine koffer met reservekledij. Ik kon nog wel even verder moest de vertraging uitlopen.
Na enkele uren bereikte ik Johans huis. Johan had deze keer bureauruimte voorzien op de gastenkamer. Voordien tokkelde ik in de woonkamer naar believen of ’s nachts met mijn knieën tegen een lage kast in de kamer, want ja,
als je dan een idee kreeg ’s nachts dan kon je dat niet zomaar laten liggen.

Het wordt hier steeds beter om te kunnen schrijven en misschien ook om wat tot rust te komen? Goed, rust is relatief, rust vind ik wel omdat ik dan eindelijk echt de ruimte en tijd maak om te schrijven. Onrust blijft hangen, omdat ik niet ‘thuis’ ben en omdat  het lijkt alsof
ik nooit echt tot rust kom, tenzij in volle overgave voor het vak zelf.

Ik werkte onderweg nog wat evaluaties af, de punten van mijn cursisten moesten nog binnen en daarna zou ik me volledig kunnen concentreren op het schrijfwerk. Zelfdiscipline is erg belangrijk tijdens het schrijven, maar dan moest ik wel eerst mijn hoofd wat leger kunnen maken en de dringende zaken loslaten. Loslaten, want er is altijd wel iets dringend als je wil.
's Middags kwam ik aan. Eten en eerst nog dat afsluitritueel. Morgen zou ik er pas echt aan kunnen beginnen. Alles moest in orde zijn voor ik er echt weer aan kan beginnen, zodat er zo weinig mogelijk afleiding is en ik me helemaal in het verhaal kan laten gaan. En moe, moe voelde ik me, nog te moe om echt te kunnen werken. Een zwempartij hielp

Avond. Dreigingen van terreur, ook in België nu. De politie hield enkele razzia’s, twee vermoedelijk radicalen kwamen om. Op Facebook dreigde een uitgeweken Kortrijkenaar, die nu Syriëstrijder is, dat ze met de islamitische staat ook naar België zullen komen. Diegenen die het bericht liken op zijn Facebook werden al meteen onderzocht door de staatsveiligheid. Een anti islam beweging wordt in België opgericht naar analogie van een beweging ontstaan in Duitsland. Ondertussen zaait in Nigeria de radicale beweging Boko Haram dood en gruwel door hele dorpen uit te moorden.

Al die berichtgevingen verontrusten me. Angst, paranoia en haat zijn slechte voedingsbodems en worden alleen maar erger bij oppervlakkige propaganda, werkloosheid, gestimuleerde crisis, blindheid en een slecht immigratiebeleid. Fuck it.


Op zo’n schrijfdagen kijken we ook steeds films ’s avonds, films die ons zouden kunnen inspireren bij het schrijf- en projectwerk. Die avond zagen we Fénix 11*23, om meer over deze film te weten te komen verwijs ik graag naar mijn filmblog.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media