Doorgaan naar hoofdcontent

Start hoofdstuk 13



Johan was naar een auteurslezing en ik werkte ondertussen aan hoofdstuk dertien van “Dalca, bloedverwanten” (werktitel). Het internet wist me zo nu en dan af te leiden waardoor ik bij wijze van ontspanning tussendoor een blog opstartte, puur vormelijk nog maar, om er eigen filmrecensies op te kunnen publiceren

Voor het echte schrijfwerk van het nieuwe hoofdstuk kon beginnen las ik nog even de vorige hoofdstukken door en zoals steeds verandert er altijd wel een beetje en kan het altijd beter. Dus na wat pruts- en sleutelwerk was het al snel half vijf. Tijd voor wat beweging. Ik stapte mijn racer op die ik mee had genomen in de koffer van de wagen. Het moest, daar fiets- en vliegvriend Marco en ik volgende zaterdag op Etna avontuur zouden gaan in Sicilië. Sicilië verkennen en de Etna op als voorbereiding op ons bescheiden wielerseizoen, maar veel kilometers, laat staan bergop, hadden we nog niet in de benen. Dan maar hier oefenen, heen en terug, met wat omwegen, naar Overijse. Pittig als opwarmer.
Avond. Johan en ik zaten samen om het vervolg te verduidelijken, want na alle gebeurtenissen en nieuwe invalshoeken was het wel even brainstormen om hoofdstuk 13 op een goed spoor te krijgen.
En gelukkig vullen we elkaar goed aan. ‘Ah, ja, dat is goed!’ Hardop denken, enkele snelle notities en het werk kon beginnen.
Half elf . genoeg voor vandaag. Tijd voor nog één inspirerende scène – want te moe voor een hele film. We keken naar de beginscène van Inglourious Bastards.  Tarantino’s versie op de tweede wereldoorlog. De beginscène is hard maar meesterlijk. Knappe dialoog en een mini verhaal in een groter verhaal dat schitterend opgebouwd wordt, wreed en mooi tegelijk.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media