Doorgaan naar hoofdcontent

18/01



In de voormiddag keek Johan de teksten wat na. En ja, zijn opmerkingen waren terecht. Ik wil altijd te snel gaan en zoals hij zei, als je teveel informatie geeft in één keer gelooft men je niet meer, je moet dat opbouwen. De scène in het ziekenhuis mocht dus langer. Ik zag het eerder in een paar harde shots om dan terug te keren naar Maikel en Joanna. “Je moet meer tijd nemen om het vanuit Victors standpunt te tonen,” zei Johan. En ja om je echt in iemand te kunnen inleven, mag je hier dieper op ingaan. “Opbouwen als een muziekstuk,” terwijl ik geneigd ben om meer te dichten, niet teveel, kort en enkel de essentie, met als risico dat ik dan net iets te makkelijk oplossingen zoek om het vooruit te laten gaan. Tja, daarom dat het geen kwaad kan om met twee te werken, de ene breidt uit, de andere dicht en samen diepen we uit.

Zo ook voor de namiddag, als verhalenbouwer wilde ik wel eerst weten waar en hoe het verhaal verder zou evolueren, want eenmaal je iets verandert aan je verhaal heeft dat vele gevolgen voor het vervolg. Dus na een stevige wandeling zaten we samen en brainstormden over het verleden van de orde en de toekomst ervan, wie doet wel nog mee en wie duikt wanneer op in het verhaal. Tegen dat we daar uit waren was het vijf uur en hoog tijd voor me om even te gaan zwemmen.
En dat begon leuk, via Facebook maakte ik de opmerking van hoe het eraan toe ging:
Statusupdate
De dame aan het zwembad: dat is dan...euh, student? Ik kijk haar vragend aan, zo van meent ge dat nu? Oh sorry, ja, dat is dan met korting... Ik had mijn muts op, misschien was het dat. In het vervolg houd ik gewoon mijn muts op als ik ergens inkom moet betalen.

Heerlijk om twintig jaar jonger geschat te worden, denk ik toch.

Zwemmen is zalig en hoe langer ik baantjes trek, hoe meer zen ik word. Buiten het feit dat ik soms afgeleid ben door een vrouw die voor of langs me zwemt. Je ziet geen leeftijd in het water, je ziet enkel een lichaam in pure vormen dat omlijnd door water zich toont als één mooi esthetisch  kunstwerk.Tegen 19 uur sloot het zwembad op deze zondag en was ik klaar voor de avond.


We keken naar een griezelfilm, The Babadook. Echt eng. Een korte recensie vind je hier.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media