Doorgaan naar hoofdcontent

17/01



Afhankelijk van hoe lang ik ’s nachts nog doorwerk, sta ik meestal elke schrijfweek op rond 8u00, zodat ik in de voormiddag al zeker van 9u00 tot 13u kan werken. Zo deed ik het ook vandaag. Tegen dan was het extra hoofdstuk opnieuw nagekeken en paste ik de scènes aan in de volgende hoofdstukken. Doordat zo’n verhaal, ook al leg je op voorhand van alles vast, toch steeds een eigen leven begint te leiden moet je telkens weer je puzzel opnieuw leggen.
Daarna kijkt Johan  het na en dan zullen we samen zitten omdat Victor nu plots niet meer als een deus ex machina opduikt tijdens hun zoektocht, maar ook een echt eigen verhaal krijgt.
Dit plotworstelen lieten we voor morgen want in de namiddag wilde ik naar Leuven, mijn nieuwe kapotte gsm laten maken in een erkende Telenet winkel, de enige optie blijkbaar als
je zo’n abonnement online pakt. Zonder wagen was het nog niet zo’n evidente rit.
Tram, metro en dan de bus tot in Leuven, dat was het goedkoopste. Door het vele bochtenwerk onderweg kon ik me nauwelijks focussen en bleef het bij stilletjes door het vensterraam naar buiten kijken en mensen observeren, ook een beetje schrijfwerk dus.

In de Telenet winkel zei men dat ze het toestel moesten opsturen en dat het wel drie weken kon duren. Dus, weg GSM, weg direct contact met de buitenwereld, via Johan
 kon ik gelukkig de thuishaven nog waarschuwen. Er is nog steeds Skype of Facebook of email indien nodig. Goed, er zijn erger dingen, veel erger dingen dan dat. Thuis heb ik nog m’n oude gsm en tja buiten bellen doet hij niet veel anders, maar als ik me niet vergis was dat wel de basisdoelstelling van een telefoon?
Na nog de Fnac binnen te vallen en snel wat koopjes mee te pikken keerden we terug en maakten een vegetarische pasta die we op hun beurt te lijf gingen met een flesje rosé.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media