Doorgaan naar hoofdcontent

Voetbal of "You'll never walk alone"




Herinneringen.

Voetbal is niet mijn ding. Toch hoort het ook voor mij tot een stukje geschiedenis dat niet uit te wissen is. Het is vooral een herinnering aan de grootsheid van toen ik klein was. Er was Mexico ’86 met de Rode Duivels én er was KV Mechelen in zijn glorieperiode, met een handtekening op een foto van Eli Ohana (één van de beste Israëlische voetballers aller tijden) en van Piet den Boer. Hoe ik nog met “Peter”, mijn grootvader, naar KV Mechelen ging en er opging in de ambiance, ook al begreep ik maar de helft van wat er gebeurde. Het was een feest. Dat herinner ik me nog als kind van de voetbal, mooie herinneringen

Kleine goede dingen uit de jeugd blijven gelukkig hangen.

Iedereen voetballer.

Een beetje heb ik dat feestgevoel herbeleefd met deze nieuwe generatie aan Rode Duivels op het afgelopen WK. Heerlijk om ze mooi en soms stuntelend tot stuntend voetbal te zien spelen en mee te kunnen leven. Samen met vrienden of familie, iedere match was anders en werd vergezeld door typisch Belgisch eten en drinken. Even was iedereen Belg en #tousensemble. Over dat vreemde verschijnsel kon je al een aparte blog of boek schrijven, maar ik ben geen socioloog. Ik kan alleen zeggen dat mijn roots in België liggen, meer bepaald omgeving Brussel (aan vaders kant) en omgeving Mechelen (aan moeders kant) en dat ik in Limburg opgroeide na een scheiding. Boven dat alles ben ik dankbaar dat ik hier opgroeide en voel me een wereldburger, trots wel op onze cultuur en dat mag. En ook dat deeltje Mechelen speelt nog steeds mee, zoals vanavond. Het is een stukje kindertijd dat me overvalt en waar ik deze avond naar terugkeer dankzij een geboren en getogen Maneblusser die, net als ik, in de Limburgse Kempen verzeild geraakte.

Mechelen - Lommel.



Deze vriend en naamgenoot nodigde me uit om te gaan kijken naar een voetbalmatch van KV Mechelen, tegen Lommel SK. Twee vliegen in een klap, twee steden die me nauw aan het hart liggen. Voor wie zal ik supporteren? Voor de beste ploeg natuurlijk. En toch, ondanks dat afkomst mij niet echt uitmaakt roept de roots en het verleden naar me en hoop ik in stilte dat Mechelen wint, als ik het maar voor Peter.

De rit naar de match laadde ons op. Het was vooral het vooruitzicht: bier, een frietje “steken” en even weg met een maat, dat me een goed gevoel gaf. Even er tussenuit en alles gaan uitschreeuwen tegen nobele strijders samen met honderden anderen, misschien dat dit wel is wat trouwe supporters zo bindt. En die nostalgie, van vroeger, van voetbal toen je jong was, je mee mocht naar de match en die onuitputtelijke drang om in het winnende kamp de vreugde te kunnen delen.
Wanneer we eraan kwamen werd het me duidelijk. Ik kick alvast niet op een massa volk rondom me, maar als de supporters van de ”Malinwa” beginnen met het zingen van “You’ll never walk alone” krijg ik kippenvel. Denkend aan mijn grootvader, dat hij er nu ergens wel bij zal zijn en zo toch nog kan genieten van de energie die deze ploeg en zijn supporters teweegbrengen.


De match zelf? Wel ik ben geen kenner en laat ik het zo observerend samenvatten dat Lommel speelde op zijn Frans en bijna elke kans voorin (de enkele die er waren) benutte en Mechelen met veel flair (in het begin) aanviel, net zoals onze Rode Duivels, maar stootte op een strakke verdediging en goede reddingen van de Lommelse keeper. Mechelen miste scherpte (of laten we zeggen dat enkele spelers nog niet op elkaar ingespeeld waren en soms wat verloren liepen) en dit werd ook hun doodsteek. Lommel won met 2 tegen 1.  

Voor eeuwig.

De vlag met Lei Clijsters in de spionkop bleef wel wapperen en geeft hoop. Dit KV Mechelen icoon, gerugsteund door de andere iconen die nog steeds voelbaar zijn in de catacomben, vertelt dat grootsheid niet enkel vanuit talent komt, maar ook vanuit kracht, inzet en de ploeg zelf. Het geeft hoop aan al die voetbalsupporters. Ik hoop met hun mee.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media