Doorgaan naar hoofdcontent

Iqbal oerknal

 

Voorzetten

Hoe je het ook draait of keert, het leven neemt de vormen aan die jij wilt. Niet? Ja juist, er zijn zaken die je niet zelf kiest. En neen, het is zo, uiteindelijk kies jij zelf, bewust of onbewust. Maar het gebeurt niet zomaar en het wordt je niet toevallig voor de voeten geworpen.
Tussen alle goede voorzetten, zitten er ook vele foute. Dat hoort erbij, daar leer je van. En het leven geeft je ook kansen, zoals een goede steekpass tijdens een beslissende match. Hoeveel je er krijgt hangt een beetje af van met wie je je omringd, dat is waar, maar je krijgt ze en het is aan jou om ze te zien en er dan zelf hard voor te gaan. En dan nog  ‘moet’ het niet en kan het zijn dat het net niet lukt. Maar je bent er dan wel voor gegaan. En uiteindelijk, vormt het leven zich ook verder zonder jou.

Een beetje filosofie op een vrijdagochtend mag wel eens denk ik zo.

Of is het verwarrend gerampetamp van iemand die zijn toetsenbord misbruikt tijdens het slikken van geuten koffie? Dat bepaal jij als lezer, ik als schrijver tracht op deze manier orde te vinden in mijn hoofd, meer niet. Om dan nu hier nog eens alles op een rijtje te kunnen zetten.
Er is veel gebeurd de laatste tijd, niet alleen internationaal, nationaal maar ook intern in mijn kleine leventje. Keuzes die zich opdrongen of ik het nu wilde of niet, net zoals afscheid nemen van.

Begin januari nam ik afscheid van een vriend.

Een vriend die ik nog kende uit m’n Leuven periode. Hij, Iqbal, haalde nog net zijn doel, bij zijn moeder kunnen zijn wanneer zijn einde naderde. Zijn moeder vroeg het hem zelf toen hij uitlegde dat de tumor in zijn hoofd was gegroeid en het niet lang meer zou duren.
“Ik had je in mijn armen bij je geboorte, dan wil ik je ook in mijn armen kunnen houden als je heengaat.”
Zo intens, duidelijk en eenvoudig als dat klinkt, zo moeilijk was het in zijn uitvoering. Iqbal had een hersentumor met uitzaaiingen, het was niet aangeraden om van Leuven naar Bangladesh (zijn geboorteland) te reizen. Hij zou niet lang meer hebben en misschien zelfs tijdens de reis sterven in het vliegtuig, met alle gevolgen van dien.

Hij wilde toch: “Niemand kan me tegenhouden, ik bepaal zelf wat ik wil.” zei hij me nog toen hij op een avond uit de palliatieve was ontsnapt en een pijnstiller rookte in het restaurant van zijn beste vriend. Met die vriend als buddy ondernam hij de tocht naar Bangladesh.
Gedrogeerd door medicatie met een rugzak vol, om ook in Bangladesh de pijn te kunnen verzachten, vertrok hij enkele dagen later. Hij haalde het.
Iedereen was opgelucht foto’s te zien verschijnen van zijn aankomst. Facebook had hier zijn nut. Tegelijk was het ook op facebook dat ik zijn laatste post zag, een filmpje waarin hij zijn huis toonde waar hij geboren was. Hij glimlachte breed, in de achtergrond stond zijn zus, bezorgd toekijkend. Een dag later vernam ik dat hij gestorven was.
 
Ook al was ons contact sinds mijn verhuis verwaterd, het kwam toch hard binnen. Alsof je afscheid neemt van een stukje jeugdige geschiedenis toen alles nog onbezonnen was en je deed wat er in je opkwam, wanneer het in je opkwam. Jij en je vrienden. Elke voorzet was een goede.

Een van de spelers is nu weg.

Een man met een wijsheid die reikte van toog tot altaar. Hij had altijd een antwoord klaar; soms vaag, soms heel duidelijk. Een fenomeen; een sociaal, vrolijk, gepassioneerd man met het hart op de juiste plaats, onze Bengaalse tijger in Leuven die iedereen van welke afkomst ook wilde samenbrengen, opnieuw beginnen vanuit de oerknal van je innerlijke; elkaar de hand gevend. Laten we dit vooral verder zetten, elkaar omarmen en steunen daar waar het kan, wanneer het kan.

We zullen hem missen. Ik mis hem.
Hij is nu voorgoed verhuist naar naar zijn kamertje zeven.
Rust zacht lieve vriend.

Via deze link een van mijn korte verhalen, het betreft een fictieve verwerking van een reis die ik ooit maakte naar Bangladesh, onder andere samen met Iqbal. Een ode aan Bangladesh, andere culturen, vriendschap, onbereikbare liefde en dingen die je nu éénmaal raken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media