Doorgaan naar hoofdcontent

Over werk en artistieke projecten


Solliciteren

Ik ben afgelopen maanden al even aan het solliciteren, naar een degelijke job eventueel voor een ngo of iets anders dan het onderwijs zoals het nu is, tenzij ook daarin zich nieuwe en degelijke opportuniteiten aanbieden. Waarom?

Ik ben het beu om steeds maar een onzeker aantal uren te hebben in het onderwijs en me telkens weer in iets te moeten inwerken wat misschien maar één jaar of zelfs een half jaar blijft. Ook al hou ik van afwisseling, je moet ook nog het gevoel hebben iets te kunnen opbouwen.
Ik ben het ook beu om iedere maand elke euro te moeten omdraaien en me iets extra’s niet kan permitteren zonder me er schuldig bij te voelen. Ook al hebben de kinderen niets te kort. Toch, als er echt iets aan de hand is of er echt moet geïnvesteerd worden (zoals de tuin, het huis, een wagen, …) gaat het niet zonder –alweer- een dure lening aan te gaan.
Solliciteren in de TV-sector? Been there done that. Telkens als assistent van. En die is te klein en teveelons kent ons, toch als je echt je eigen ding wil doen. En ik wil eigen dingen maken, toen al en nu nog steeds.  

Film of iets anders artistiek?

Hangt ervan af of het een leefbaar project is. Ik wil niet meer jaren van tijd investeren in een artistiek project waar na datum niemand nog van gehoord heeft. Het moet raken, mensen bereiken en zin hebben. Zoals je ziet ben ik op het punt gekomen dat ik professioneel alvast veel beu ben.
De boekenreeks van Dalca is tot nu een uitzondering. Maar, niet iets waar je je rekeningen mee kan betalen. Het blijft een hobby, gelukkig een dat wordt gelezen. Ook hier heb ik het gevoel dat in dit schrijven het tijd is om verder mijn weg te zoeken, mijn eigen schrijfstijl te exploreren, mijn eigen stem te vinden en te volgen. 
Last-but-not-least als ik me terug inzet voor een film of theaterstuk, moet het een verhaal zijn dat mij persoonlijk raakt, iets wat ik persoonlijk ook echt kwijt wil.
 


"Ik ben een ervaringsgerichte verteller"
Ik werk en bouw op vanuit eigen ervaringen en verhalen die ik tegenkom, verhalen waarin ik wens door te geven en tot inzichten wil komen. Ik zie zulke projecten niet meer als mijn professionele fulltime bezigheid. Dat lukt financieel niet en daarvoor zijn de kansen voorlopig te beperkt geweest om me echt in die sector te ontwikkelen, vlak na mijn studies had dit moeten gebeuren.

Ondersteuning vanuit de school was er toen niet.

En eerlijk, ik was er ook nog niet klaar voor. Ik had zelf nog mijn eigen demonen te verslaan voor ik erover kon vertellen. Nu, 20 jaar later, wil ik schrijven en aan verhalen werken; die over vaders en zonen, over groeiprocessen in het leven en angsten die een mens kunnen blokkeren. Deze dan ook verfilmen? Als ik het aankan. Niet zozeer of ik een ploeg kan leiden, wel of dat ik de stress die erbij komt aankan wanneer de productie misloopt en ik plots alles zelf moet gaan oplossen en je maag en hoofd je uiteindelijk lam leggen, ja, ook dat heb ik meegemaakt. Mits een sterke en goede producent (baas) die achter je staat kan het lukken samen met een ploeg die mee wil in je verhaal. De rest is natuurlijk jouw werk, het regisseren van je verhaal.
Als je echt van je artistieke projecten wil kunnen leven moet je of afhangen van een mecenas (subsidies – die al even onzeker zijn) en je heel hard focussen op het veredelde bedelwerk (dossiers opstellen die je meer tijd vragen dan dat je creatieve tijd overhoudt) of je deels ook richten op het commerciële werk.

Commercieel werk is niet mijn ding is. Dus wat nu? Ik geef nog les, wisselvallige uren maar ze zijn er en zoek of ik me eventueel binnen het onderwijs verder kan ontplooien. Ondertussen combineer ik in de mate van het mogelijke met eigen artistieke projecten.


De ruime regisseur

De lerarenopleiding heeft me indertijd extra perspectieven gegeven. Het bevestigde me dat er nog zaken zijn die ik graag doe en me liggen. Net zoals het coördinerende werk voor het noodopvangcentrum waar ik korte tijd hielp aan de opbouw, het bestaan ervan en weer de afbouw. Ervaringen die me als mens verrijkten. En misschien moet ik het zo zien, dat ik met mijn achtergrond als regisseur ook van waarde kan zijn buiten het geijkte wereldje, dat het samen werken aan een sterk verhaal zich ook voordoet op bedrijfsniveau en op niveau van de overheid, dat ik vanuit die blik en de coachende en coördinerende ervaringen die ik heb een job kan vinden die me voldoening geeft.
Het verhalende is een deel van me en zal ik blijven doen, maar op een niveau dat leefbaar is voor mij en mijn gezin, op mijn tempo met wat ik wil, zonder compromissen. De enige compromissen die ik zal sluiten zijn die met mezelf en een degelijke feedback van betrouwbare bron. Wanneer zal ik dit doen? Zoals ik steeds gedaan heb. Wanneer het op mijn weg komt en het zich opdringt, alsof ik het niet kan ontwijken, omdat het moet diep vanbinnen en ik zelf het wil. Je eigen legende volgen dus, zoals mooi verwoord in Paulo Coelho’s boek ‘De Alchemist’.
Als ik de drive niet voel voor een bepaald project, zal ik het ook niet doen. Luisteren naar mijn gevoel, niets forceren en zorgen voor een gezonde financiële basis. Dat is wat mij nu te doen staat. Ook daarvoor moet je een artiest zijn…

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media