Doorgaan naar hoofdcontent

Noodopvang


Ondertussen zijn de laatste bussen vertrokken.
Weg van het noodopvangcentrum. En het is hard. Het is niet dat ik met alle (meer dan 500) asielzoekers een goede band had, maar met sommigen wel en dan plotsklaps staan er bussen klaar om hen te ‘verschepen’ naar andere centra.
Hawre, één van de Koerdische jongeren die hier verbleef, sloeg de nagel op de kop.
Hij zei me al lachend:

Ik ben geen vluchteling, maar een toerist in dit land, ik verhuis nu al voor de vijfde keer. Ik vroeg hem hoe hij dat vond: “Wat kan ik eraan doen, ik probeer positief te blijven, meer kan ik niet doen.”



Zij zijn flexibel
.
Maar net als elke rekker is op den duur de rek er uit en ontstaat er een spanning die vanuit een frustratie komt en dat is niet wat we willen, toch? Ik vraag me af of er een langetermijnvisie is over de opvang van deze mensen hier? Of is het enkel de ene noodoplossing na de andere die men ad hoc bedenkt? Dat het logistiek niet evident is zulke crisissen op te vangen daar ben ik het mee eens. Toch ben ik ben er zeker van dat er betere voorstellen en oplossingen op tafel liggen, maar die krijgen vooralsnog geen doorgang.
Een vriendin van me zei nog: “Misschien wil het kabinet voor asiel en migratie gewoon niet dat ze zich aarden hier in België?” 
Als men te goed in een gemeenschap is ingeburgerd wordt het moeilijker om hen weer weg te sturen en dat vermijden is misschien wel de achterliggende filosofie. Dat vind ik maar niets.  Men is niet met dieren bezig die men telkens weer verzet van de ene weide naar de andere. Men werkt met mensen die echt willen bijdragen aan de maatschappij, die wegvluchten voor diegenen die alleen maar uit zijn op vernietigen van alles waar een mens voor staat: vrijheid, authenticiteit, openheid én gelijkwaardigheid. 



Europees?

Ook op Europees niveau zijn die verhuissituaties van het ene plekje naar het andere om dan ook nog eens teruggestuurd te worden naar het land waar men eerst de vingerafdrukken afnam (Dublin zoals zij gestempeld worden) al helemaal van de pot gerukt. Het werkt niet, het zorgt voor frustraties, onmacht, verwarring en is weinig efficiënt. Een groots opgezet correct Europees spreidingsplan met vluchtelingenkampen die menselijkheid voorop stellen daar wacht ik nog op. En om eerlijk te zijn, daar wil ik niet op wachten. 

Het is heel dringend tijd voor een echt goed plan waarbij slachtoffers niet nog meer slachtoffers worden. Europa is echt groot en sterk genoeg om dit op een menswaardige manier op te lossen. 


Einde?
Hoe dan ook, mijn job hier zit er op. Het noodopvangcentrum waar ik werkte sluit. Te kort, want waarom iets afbreken dat goed werkt? Het is nu enkel nog alles netjes achterlaten, doorgeven en afscheid nemen. Afscheid van een mooie periode waarin warmte,  gastvrijheid en degelijke opvang prioritair waren. Een intens en geslaagd verhaal dat als voorbeeld mag dienen, mede dankzij het team en een mooie ploeg aan vrijwilligers.

Aan zij die betrokken waren zou ik zeggen, doe door, geef niet op en blijf gaan voor meer menselijkheid, niet alleen daar waar je terecht komt, of waar je vandaan komt, neen, overal. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media