Doorgaan naar hoofdcontent

Van schrijver naar vluchteling



This is no vacation #asylum


Ik schrijf graag. Soms ga ik op verplaatsing om even alleen maar te kunnen schrijven.
Die verplaatsingsperiodes worden steeds korter. Nu zijn het geen schrijfweken meer maar schrijfweekends. Waarom?

Noodopvang.Omdat ik al heel mijn leven projectgewijs werk en nu een nieuwe job heb aangenomen als coördinator van de externe contacten - een buurtwerker zeg maar -  voor een noodopvangcentrum voor asielzoekers. Het is wellicht tijdelijk omdat het over een noodopvang gaat, maar de uitdaging is er niet minder op. Een job die me niet loslaat omdat het onderwerp me nu eenmaal raakt. Vluchteling zijn is het zoeken naar veiligheid, het zoeken naar nieuwe kansen en het creëren van een levenswaardig bestaan. Het hoort allemaal bij elkaar, net als in een verhaal. Het hoort bij het mens zijn en het mens worden en tot slot het opkomen voor jezelf én voor je medemens.
Jaren geleden werkte ik reeds voor het Rode Kruis in een veelbesproken asielcentrum en maakte daarna een documentaire over één bepaalde problematiek binnen dit asielgebeuren. Over het lange wachten, het liggen wegrotten in een te kleine ruimte, het gevecht met depressies omdat het lijkt alsof je eeuwig onderweg bent zonder echt vooruit te komen. Sindsdien is er gelukkig al veel veranderd.
En vandaag, na zeven jaar onderwijs gecombineerd met projecten en een beetje meer volwassen, keer ik terug.
De vele, al dan niet begrijpelijke, reacties op de komst van dit bijzonder grote opvangcentrum op een vakantiedomein maakten me onrustig. Verschillende online reacties wijzen op angst en onwetendheid. Angst veroorzaakt door oppervlakkige berichtgeving en uitvergrotingen van gebeurtenissen, die in hun essentie niets te maken hebben met een verhaal van een familie op de vlucht. Omdat alles nu eenmaal verandert. En omdat je een oorlog, die al langer duurt dan de Tweede Wereldoorlog, niet meer kunt negeren.

Het is tijd om iets te doen, maar wat?
Vanuit mijn ervaring kan ik misschien helpen communiceren, sensibiliseren en coachen, zodat wat naar buiten komt in een juiste context wordt geplaatst, ruim genoeg om alle verhalen die de ronde doen te begrijpen. En daarvoor heb je een team nodig van mensen die samen met jou en de vluchtelingen zorgen voor verhalen die echt zijn en daardoor ook een nieuwe en authentieke dynamiek brengen in het discours. Het is dus belangrijk om vanuit jouw engagement en talenten te kijken hoe ook jij iets kan bijbrengen aan deze wereld op een opbouwende manier, want al te veel wordt er afgebroken.
Demonen
Soms ben ik even weg van datgene wat me zelfs ’s nachts niet loslaat en in beelden en dialogen door mijn hoofd maalt. Ook ik tracht even te vluchten in een wereld van schijnbaar pure fictie. In de verhalencyclus “De demonen van Dalca”, waar een jongen eerst vlucht voor zichzelf en zijn verleden, om tot slot de confrontatie aan te gaan, de keuzes die hij dan maakt zullen bepalend zijn voor de rest van zijn leven.
Ja inderdaad deze fictieve demonen hebben ook te maken met de actualiteit, in die zin dat de thema’s waarmee we vandaag geconfronteerd worden universeel zijn. De angst voor het verleden en voor het nieuwe, de onzekerheid waarmee dit gepaard gaat, de angst om het vertrouwde te verliezen en tegelijk de hoop om dat wat goed is terug te vinden en te blijven koesteren. De hoop ook om jouw waarden met vallen en opstaan door te geven aan een nieuwe generatie. Zonder dwang uiteraard. De geschiedenis heeft immers uitgewezen dat dit niet werkt en diepe wonden achterlaat.

Voor deze buurtwerker/schrijver heeft schrijven alvast een helende functie. Maar ook het delen van verhalen met elkaar en het luisteren naar elkaar. Met deze gedachte schrijf ik verder aan een nieuw verhaal, in de hoop meer diepte en hoop door te kunnen geven dan wat ik online tegenkom, wanneer ik blader van bladwijzer naar bladwijzer. Gedaan met die onzin. 
Creëer je eigen verhaal en ga ervoor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media