Doorgaan naar hoofdcontent

Film en therapie


Dag 2

Vroeg opgestaan om nog te kunnen werken vlak voor het etentje deze middag met Iq en vrienden.
Ondertussen ook een mail gehad van een filmstudente die op m’n portfoliosite las over mijn ervaringen in het werken met mensen met een depressie en het maken van een kortfilm. Ze wil de film eens zien en eventueel zelf een docu maken over film en het al dan niet therapeutische effect. Een mooi idee.

Wat film maken betreft kan ik alvast bevestigen dat het therapeutisch werkt (zoals ik het althans ervaren heb), dit zowel voor de maker  als voor de medewerker/speler. De mate waarin blijft erg persoonlijk, voor de één zal het helender werken dan voor de ander. Natuurlijk hangt het ook af van de manier waarop je als regisseur werkt met de mensen en de professionele omkadering. In mijn geval was het opzet om samen met deze mensen in behandeling voor een depressie een korte film te maken over het thema en dit onder begeleiding van een therapeutisch centrum met zijn coaches.
De ervaring dewelke ik eraan overhield was intens en alvast positief. Vanaf het begin, het verzinnen van het verhaal, het repeteren tot en met het filmen waren zij betrokken. Enkel de pure productie en de montage (mits inspraak van hen) werd door een professionele ploeg overgenomen. Ikzelf bleef regisseur en filmde er samen met m’n cameraman, Pablo, en geluidsman, Louis, de beelden.
Zij acteerden en gaven ideeën aan. In het begin van het proces verliep het wat moeizaam, vreemde man uit het Nederlandstalig gedeelte van België komt ergens in de mijnstreek van Wallonië vertellen hoe hij denkt hen te kunnen helpen in het maken van een film.

Door me meteen onbevooroordeeld open te stellen en enthousiasme te tonen werd stilaan de kloof verkleind. Je zag hen steeds meer openbloeien gedurende het hele proces, lachen, stunten en knappe scènes neerzetten. Dit werkte. Bij de wat moeilijker en confronterende momenten (het ging per slot van rekening ook over depressie) hielp de therapeut of sprak hij hen even moed in. Ook na het filmen werden zij verder begeleid.
Het proces zelf: het creatief naar oplossingen zoeken,  rollen invullen, een passende filmstijl kiezen (en uitleggen), afspraken maken die moesten worden nageleefd en dat alles binnen een team, werkte helend.

Ieder op zijn en haar manier genoot van het proces, dat alleen al was voldoende, ook voor mij om energie in dit project te steken én om meer te ontdekken over het fenomeen depressie. Kers op de taart tijdens de opnames was de komst van zanger Adamo –opgegroeid hier in de streek van Grand Hornu-  die een gastrolletje kreeg op het einde.
Uiteindelijk verschijnt hij in beeld na de generiek als epiloog, omdat één van de dames anders haar rolletje zag sneuvelen en dat wilde ze echt niet. Maar goed, de hoofdrolspeler in het filmpje was een echte Adamo fan en wanneer hij zijn held daar op de set zag verschijnen klaarde hij helemaal op, dit werd zijn dag.
Het was een mooi project, een artistiek en tegelijk therapeutisch project dat werkte. Het verder helen zal uiteraard nog van andere factoren afhangen, maar alle beetjes helpen daar ben ik van overtuigd.


Later die dag

Die middag ging ik met vriend Iq en enkele Leuvense vrienden mosselen eten. Een maaltijd waar hij naar snakte na drie weken ziekenhuis en nieuws dat heel zijn leven door elkaar schudde.  Hij bakende alles goed af, wilde geen energie verspillen aan nodeloze zaken, gewoon dat doen wat hij wilde, luisteren naar wat hij wel wilde horen en dat vertellen wat hij op zijn eigen filosofische manier kwijt wilde.
Ook voor mij deed het goed nog eens gewoon met enkelen van de Leuvense bende samen te zitten en bij te praten. Daarna ging Iq verder om nog anderen te ontmoetten en wachtten mij de taken van een schrijver op verplaatsing. Focus en schrijven, doen wat voor mij helend werkt.

In de late namiddag werkte ik het laatste stukje af, de epiloog van bloedverwanten. Morgen alles nog eens nalezen en dan klaar, klaar om zijn eigen leven te leiden.
‘s Avonds zagen Johan en ik “Juno” een lichtvoetige kijk op tienerzwangerschap zonder in clichés te belanden. Gebracht door Ellen Page die een eigenzinnige en wel erg volwassen Juno neerzet, omringd door gewone mensen – met een leuke rol voor Jennifer Garner en Jason Bateman die de adoptieouders spelen en ouderschap een heel eigen invulling willen geven. Komedie en drama zonder teveel extremen.

Het werd een filmmarathon want we besloten “A Swedish Love Story” van Roy Anderson eens op te zetten en bleven gefascineerd kijken. Een verhaal over de liefde, jonge prille liefde in schril contrast met de liefde die er al dan niet nog is tussen de volwassenen. Knap, absurd, donker en grappig. Een aparte film met een niet al te vrolijke kijk op volwassenen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Over zeven nachten zonder

Zeven nachten werden zeven jaren of toch zoiets. De tijd gaat snel en elke gedachte die je onderzoekt en elke zin die je uitpuurt telt mee, het maakt de tijd vol en voor je het weet zijn je verhalen gegroeid en nemen zij hopelijk een stukje van je mee zodat je zelf lichter wordt.
Nu, de vier staat al vooraan op mijn telraam, maak ik mijn solodebuut als schrijver. Wilde ik het eerder? Neen, niet echt. Als dichter had ik ze al gemaakt, als co-scenarist en co-schrijver ook. Maar nu was het tijd om iets meer van mezelf te laten zien. En dat doe je pas als je er klaar voor bent. Of niet. Dat is de sprong die je dan waagt, met alle fouten die er nog aan kleven. Uiteindelijk moet je er zelf ook door leren. Met deze “Zeven nachten zonder”, ingeleid door een proloog en omwikkeld met een epiloog, laat ik de lezer kennismaken met zeven personages op zoek naar… de liefde of?
Trots
Ja, het maakt me trots dit boekje te zien liggen zo tussen Jeroen Meus en andere kookgoden in de lokale krantenwinkel. …

Over de verantwoordelijkheid van de (sociale) media