Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit 2018 weergeven

Winterhanden

Alles jeukt, ook mijn handen. Ze jeuken. Je wil het, anders, maar weet niet wat. Je voelt je uitgedaagd en denkt er het jouwe van. Je wil wel, maar weet niet hoe. Ben je er na zoveel jaren klaar voor of klaar mee? Alles wijst er op dat het kouder wordt en dat de transformatie zich inzet, eerst kruipend door een dal, steeds dieper, dan naar iets nieuw. Mijn handen jeuken maar weten de weg nog niet naar de juiste woorden, de juiste komma na de letters. Ze vatten samen. Ze wroeten door de ochtend, zoeken overdag houvast en liggen ’s avonds bovenaan de lakens gevouwen te wachten op de slaap. Op een dag of nacht of iets daartussenin. In een krabbel op het nachtkastje, in een zone waar realiteit en droom elkaar kruisen zal het helder worden en grijpen mijn handen naar wat nu nog onwezenlijk is. Hard, vallen ze aan, met een stevige linkse hoek, daarna een rechtse en een schuine haakse beweging om enige terugslag te kunnen afweren. Ze vallen aan en grijpen het ongrijpbare, bijna. Nu is het w…

Zomeren met de trein

Weg van alle egogruwel uit de wereld en achternagezeten door de klevende hitte zochten we een klein beetje rust onderweg naar het oosten van Europa. Dit op ecologische manier. Neen, niet met de fiets, dat is voor als de kinderen wat ouder zijn en meer kilometers aankunnen. Wel met de trein, via een Interrail Pas. Vooral ook voor onze zoon die al van kleins af zot is van treinen en alles wat er mee te maken heeft.

Goesting We reisden van Luik naar Berlijn, van Berlijn naar Praag en van Praag naar Wenen. Het doel was ook nog Boedapest, maar door de aanhoudende hitte deze zomer was goesting en budget (steeds weer ergens verkoeling zoeken kost centjes) sneller op dan gedacht. Een vakantie dient ten slotte om te ontdekken én de batterijen op te laden, niet om je nog meer te gaan uitputten.

We hebben er wel veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat je best reserveert wanneer je een HST wil nemen, dat je niet vlak voor het weekend naar Praag vertrekt want het dan vol zit met feestende Duitsers en …

Voetbal of "You'll never walk alone"

Herinneringen. Voetbal is niet mijn ding. Toch hoort het ook voor mij tot een stukje geschiedenis dat niet uit te wissen is. Het is vooral een herinnering aan de grootsheid van toen ik klein was. Er was Mexico ’86 met de Rode Duivels én er was KV Mechelen in zijn glorieperiode, met een handtekening op een foto van Eli Ohana (één van de beste Israëlische voetballers aller tijden) en van Piet den Boer. Hoe ik nog met “Peter”, mijn grootvader, naar KV Mechelen ging en er opging in de ambiance, ook al begreep ik maar de helft van wat er gebeurde. Het was een feest. Dat herinner ik me nog als kind van de voetbal, mooie herinneringen

Kleine goede dingen uit de jeugd blijven gelukkig hangen.
Iedereen voetballer.Een beetje heb ik dat feestgevoel herbeleefd met deze nieuwe generatie aan Rode Duivels op het afgelopen WK. Heerlijk om ze mooi en soms stuntelend tot stuntend voetbal te zien spelen en mee te kunnen leven. Samen met vrienden of familie, iedere match was anders en werd vergezeld door t…

De Grote Ge(k)te

Ondertussen werk ik al een vijftal zomers mee aan de Grote Ge(k)te. Hoewel zomers, de voorbereidingen starten in het voorjaar, de repetities in de lente en de generale repetitie, workshops in de scholen en de uitvoering op de dag zelf vinden plaats in september. Er is telkens één groot repetitieweekend en dat is ‘s zomers. Dit weekend hadden we nog eens zo’n bijeenkomst. Wat is de Grote Ge(k)te?
Dat is een natuurevenement georganiseerd door de Provincie Vlaams Brabant (milieudienst), Natuurpunt, Regionaal Landschap en de gemeenten van Linter en omgeving. Een natuureducatieve onderneming waarin mens en natuur met elkaar versterkt worden. Een mooi initiatief. Zo ontstonden er al een wandelparkoers, bosspeeltuigen en knap geïllustreerde pancarten met raadselgedichten en informatie over de natuurrijke omgeving. Een gebied waar we zorg moeten voor dragen samen met onze “koesterburen”, zoals hier in Linter, met de kamsalamander, de eikelmuis en de boerenzwaluw. Meer info vind je ook op deze l…

Ik ben geen konijn.

Wat nu met dat eten?"Ik ben geen konijn." Dat is inderdaad wat mijn vader altijd zei als er teveel groenten op tafel kwamen. Dat komt nog vanuit een andere generatie. Bewust eet ik anders nu, al is het maar om die voetafdruk te verkleinen. Maar het wordt me de laatste tijd niet gemakkelijk gemaakt. Ik eet tegenwoordig erg veel salade. Toch een konijn? Waarom?

Bezoek aan Claus

Via creatief schrijven vzw schreef ik me in voor een workshop, “(her)ontmoeting met de poëzie vanHugo Claus”. De dichter die ons zou begeleiden, Peter Holvoet-Hanssen, gaf forfait. In zijn plaats kwam een lerarenopleider Nederlands, Bert Cruysweegs. Bert ving dit als heel een bekwame begeleider op.

Poëzie is een manier van leven.We onderzochten gedichten van Claus en gingen vervolgens via enkele schrijfopdrachten aan de slag. Telkens pikte hij er een gedicht uit dat ons moest helpen om ook eens volgens thema of stijl van Claus te schrijven, al was het maar dat je een versregel uit zijn poëzie gebruik in je eigen creatie.
Vervolgens gaf hij feedback, feedback waar ik nu eens echt iets aan had. Niet van mooi, of wat bedoel je daarmee? Maar eerder technisch, bijvoorbeeld hoe een enjambement je ritme en je klemtoon in je gedicht kan versterken en hoe een oxymoron (niet logische tegenstelling) voor een interessante versregels kan zorgen.
Natuurlijk had ik ook graag deze inkijk eens gehad s…

Je Taboe