Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit 2016 weergeven

Act For Peace

Een integratie- en humanisatieproject Vluchteling, asielzoeker of gewoon mens op zoek naar? Er wordt veel gezegd over asielzoekers zoals je ze moet noemen, voordat ze erkendworden tot vluchteling. Voor het op papier staat dus.
                               Foto Bart Vermeer Maar is het begrip niet ruimer dan dat? Is in weze niet iedereen op een bepaald moment in zijn leven een vluchteling om welke reden dan ook? Nu goed, “asielzoeker” is iets anders en klinkt door alle berichtgevingen heen vaak negatief. Politiek vluchteling daarentegen is iets apart en dat doe je niet als je niet vreest voor je leven. Maar ook hier is het begrip ruim te interpreteren. En sommige, vaak ouderwetse regels, houden er weinig tot geen rekening mee. Voor je dus van asielzoeker erkend wordt tot vluchteling heb je vaak al een heel lange bureaucratische weg afgelegd. Geen wonder dat sommigen het beu geraken, hun toevlucht tot Engeland zoeken of het proberen via een visum, maar dat ter zijde. Wat doe je dan o…

Allerzielen

Het is een zware tijd voor oude iconen.  Leonard Cohen die zijn zelfgeproduceerde harmonieën uitzong, Marc Sleen die een laatste pennenstreek veegde, volgend op Bowie, Prince en Toots. Groten der aarden die ons verlaten terwijl oude killer clowns kansen krijgen. Ook zeer veel anderen die niet gekend zijn verlieten ons dit jaar omdat hun talenten niet zo resoneren via de media. Mensen die vechten voor een beter bestaan omdat relikwieën en valse overtuigingen hen in de weg staan of het leven laten omdat ze ziek zijn of door ouderdom het leven vaarwel zeggen. Zij wezen allen eervol gegroet. Heel bekenden, nobele onbekenden en nu ook iemand dichtbij. Mijn oma. De laatste die nog in leven was van de oma’s die ik mocht kennen. Joanna heette ze en ik kende haar nauwelijks. Na de scheiding van mijn ouders, toen ik nog erg jong was, gingen beide families hun eigen weg en zag ik één deel van de familie niet meer. Tot ik zelf op zoek ging. Eerst vond ik mijn natuurlijke vader, maar ook hij wa…

Boekenbeursblues

"Eindelijk zit ik er dan, nu met het derde boek uit de Dalca reeks: levensgif"

Het was altijd een droom van me om ooit op de boekenbeurs te mogen signeren. Nu zat ik er met een hele trilogie aan boeken. Samen met Johan, want we schreven de boeken samen. Hoofdstuk om hoofdstuk, corrigerend, discussiërend en evoluerend. Lerend ook van hem en zijn ervaring in het schrijven van jeugdboeken. Met "De demonen van Dalca" als trilogie wilde ik het fantasygenre als metafoor gebruiken om iets te kunnen vertellen over wat veel jongeren nu overkomt en me ergens, in een ver verleden, zelf overkwam. Een mooi schrijfproject.

Toch, blijft er het gevoel bij me dat ik er ook wil zitten met eigen werk in mijn stijl. Dat wordt de volgende schrijfuitdaging. Een solo boek: een verhalenbundel, roman, poëzie, theater… er ligt vanalles in de lade klaar om uitgewerkt te worden. Het is namelijk belangrijk als (aspirant) schrijver om regelmatig ideeën neer te schrijven, gegevens te verzamelen …

Over Jasper

Wat met het filmscript?






Een project waar al een achttal jaar aan gesleuteld werd en waar de zoektocht naar producenten en investeerders al een werk op zich was. Dit project raakt aan de kern van de vragen die ik me de afgelopen maanden stel over mijn artistiek werk en de keuzes die ik hierin wil maken. Ik wilde meewerken aan het scenario, leerde er veel van en dat was een heel boeiend proces. Maar wil ik de film ook echt maken?
Het thema zelf is geënt op het jong homo zijn, terwijl dat niet mijn leefwereld is. Het mag voorkomen in het verhaal, natuurlijk, ook dat zorgt voor een niet te onderschatten innerlijk en uiterlijk conflict voor je personage, maar het moet een deel van een geheel zijn.
Net zoals de film ‘My Beautifull Laundrette’ook de problematiek aanraakt zonder dat het dominant is. Er wordt redelijk gewoon over gedaan en het is een extra problematiek maar zeker niet de essentie van het verhaal, de film gaat over veel meer dan dat, daarom ook dat het zo sterk is. Die extra l…

Over werk en artistieke projecten

Solliciteren Ik ben afgelopen maanden al even aan het solliciteren, naar een degelijke job eventueel voor een ngo of iets anders dan het onderwijs zoals het nu is, tenzij ook daarin zich nieuwe en degelijke opportuniteiten aanbieden. Waarom?
Ik ben het beu om steeds maar een onzeker aantal uren te hebben in het onderwijs en me telkens weer in iets te moeten inwerken wat misschien maar één jaar of zelfs een half jaar blijft. Ook al hou ik van afwisseling, je moet ook nog het gevoel hebben iets te kunnen opbouwen. Ik ben het ook beu om iedere maand elke euro te moeten omdraaien en me iets extra’s niet kan permitteren zonder me er schuldig bij te voelen. Ook al hebben de kinderen niets te kort. Toch, als er echt iets aan de hand is of er echt moet geïnvesteerd worden (zoals de tuin, het huis, een wagen, …) gaat het niet zonder –alweer- een dure lening aan te gaan. Solliciteren in de TV-sector? Been there done that. Telkens als assistent van. En die is te klein en teveelons kent ons, to…

Over creativiteit en melancholie

Ik heb lang gedacht, te lang.
Zo dacht ik dat ik het melancholische in me en die onzekerheden van me moest blijven voeden om te kunnen creëren. Dat hoe meer ik meemaakte en wroette met mezelf hoe meer ik zou kunnen maken. Maar dat lukt niet altijd én is niet nodig. Je gooit geen kansen weg door te groeien en keuzes te maken voor positieve dingen in je leven en dingen achter je te laten die je blokkeren. Want zeg nu zelf als er dingen blokkeren in je, omdat je gefrustreerd geraakt, niet tevreden bent, je hopeloos onmachtig voelt, komt er sowieso niet veel nuttigs uit en is één of andere verslaving al snel de manier om ervan te vluchten. Reageren mag wel en creatief afreageren ook. Maar het mag niet belemmeren dat je zelf groeit, in tegendeel het moet je helpen om te groeien als individu. Indien het niet helpt, dan moet je keuzes maken. Zo zie ik het althans.

En als je die keuze maakt kom je nieuwe kansen tegen.
Kansen kunnen er ook zijn op een ander niveau en dan zal je van daaruit ook…

De demonen van Dalca #Venetië

Op tocht door Venetië in research voor Levensgif vind ik aanwijzingen. Ook hier gebeuren buiten het zicht van de horde toeristen, die als vampieren de authenticiteit van Venetië leegzuigen, vreemde dingen...

 Ook Sint-Joris was een drakendoder. 


Dit is mijn eerste post via de app van blogger. Bloggen via je gsm lukt dus wel, alleen nodigt het mij niet meteen uit om een lange blog te plaatsen. Onderweg moet je natuurlijk ook nog genieten van het uitzicht.  

Filmen van monsters

Voor het Geoffrey Donaldson instituut filmde ik samen met vriend en collega Dr. Roest een korte monsterfilm, of beter een zogezegde screentest voor Jan Jansen - The Creature - in een hilarische ode aan de jaren 50 monsterfilms.



Uniek aan dit gebeuren was dat alles gefilmd werd met een 35 mm Mitchell camera. Het was een intens dagje filmen maar o zo prettig gestoord. Voor herhaling vatbaar.





De laatste loodjes

Ondanks de voetbalkoorts die stilaan begint te stijgen, is er weinig verdere afleiding voor me. Gefocust op de laatste loodjes. En ja, die wegen het zwaarst ook al zijn ze het prettigst om doen, toch wat schrijven betreft. Alles past nu als één grote puzzel in elkaar. Net zoals de studenten en mensen die snakken naar een deugddoende vakantie lonkt het begin van juli ook voor Johan (co-auteur) en ik. 30 Juni is de deadline voor het manuscript van Levensgif, het derde deel van onze “De demonen van Dalca”.En dat moet lukken. Wat ik merk bij het corrigeren van hoofdstukken is dat je inleving weer erg belangrijk wordt. Je gaat zelfs dieper deze keer, zet je in hun plaats en denkt verder na of de personages echt zo zouden reageren. Je past reacties aan en maakt observaties sterker, tot in het detail, zoals je personage het zou zien. En dat creëert leven in je verhaal. Maar nu nog even doorzetten of beter doorbijten, tot alles er uitgeperst is en je aan een nieuwe uitdaging kan beginnen. Als ui…

Vechtscène